ผัสสะ 4 : ประตูสี่บานสู่ปัจจุบันขณะ
ดมได้กลิ่น
ฟังได้ยิน

เหมือนกับการมอง การฟังและการได้ยินก็เป็นคนละเรื่องกัน เราฟังเสียงรถทุกวันแต่ไม่เคยได้ยินเสียงของตัวเอง เราฟังคำพูดของคนรอบตัวแต่ไม่เคยได้ยินสิ่งที่เขาไม่ได้พูดออกมา ในโลกที่เต็มไปด้วยเสียงรบกวน การได้ยินจริงๆ คือทักษะที่หายากที่สุดอย่างหนึ่ง
มองได้เห็น

“เห็น” กับ “มอง” เป็นคนละเรื่องกัน สำหรับผม การมองคือการเปิดตา ส่วนการเห็นคือการเปิดใจ เราทุกคนมีตาไว้มอง แต่มีคนเพียงไม่กี่คนที่ “เห็น” สิ่งที่ตัวเองมอง คนส่วนใหญ่เดินผ่านใบไม้ที่ไหวด้วยลมทุกวันโดยไม่เคยเห็นว่ามันไหว เดินผ่านแววตาของแมวที่นั่งอยู่ข้างทางโดยไม่เคยเห็นว่ามันกำลังจ้องกลับมา
มองได้เห็น

ผมไม่ได้สร้างผลงานชุดนี้ขึ้นมาเพื่อให้คนดูชื่นชมความสวยงามของตัวอักษรเท่านั้น แต่ผมอยากให้มันเป็นเครื่องเตือนใจ เป็นเหมือนระฆังเล็กๆ ที่เมื่อใครได้เห็นแล้วจะได้ฉุกคิดว่า วันนี้เราดมกลิ่นอะไรบ้างไหม? วันนี้เรามองเห็นอะไรบ้างไหม? วันนี้เราฟังได้ยินเสียงใครบ้างไหม? วันนี้เรากินได้รสของข้าวที่อยู่ในจานจริงๆ หรือเปล่า?