ในเมืองเล็กอย่างพิชัย หลายคนอาจมองเห็นเพียง “เมืองผ่านทาง” แต่สำหรับบางคน…ที่นี่คือเมืองที่ยังมีลมหายใจของผู้คน ความทรงจำ และเรื่องราวซ่อนอยู่ในทุกตรอก ทุกตลาด และทุกริมแม่น้ำน่าน แนวคิดของ “Phichai Colorful” จึงไม่ได้เริ่มจากคำว่า “เทศกาล” แต่มันเริ่มจากคำถามง่าย ๆ ว่า “เราจะทำอย่างไรให้ผู้คนกลับมามองเมืองพิชัยด้วยสายตาใหม่อีกครั้ง” 

สำหรับผม ลายเซ็นไม่ใช่เพียงการเขียนชื่อปิดท้ายภาพวาด แต่คือ “ลมหายใจสุดท้าย” ของงานศิลปะแต่ละชิ้น ทุกครั้งที่พู่กันสัมผัสกระดาษเพื่อเซ็นชื่อ นั่นคือช่วงเวลาที่ผมบอกกับตัวเองว่า งานชิ้นนี้ได้ออกเดินทางจากมือของผมไปสู่โลกภายนอกแล้วในช่วงแรกของการทำงานศิลปะ ผมใช้ลายเซ็นแบบแนวนอนตามรูปแบบทั่วไป เหมือนศิลปินร่วมสมัยส่วนใหญ่ คือ ใช้เพียงเพื่อระบุตัวตนของผู้วาดว่าเป็นผลงานของ Kenny Keng หรือ วิทยา ศรีม่วง แต่เมื่อผมเริ่มเดินเข้าสู่โลกของงาน…

ครั้งหนึ่ง…ผมเคยเชื่อว่า “ศิลปะ” คือการวาดภาพให้สวยที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ มันคือการฝึกฝนอย่างหนัก การใช้วินัย ความอดทน และการพยายามอยู่กับเส้น สี และองค์ประกอบให้ดีที่สุด จนวันหนึ่งผมเริ่มค้นพบว่า สิ่งที่ตัวเองสนใจมาตลอด อาจไม่ใช่เพียงภาพที่มองเห็นด้วยสายตา 

“บางคนสร้างงานศิลปะบนผืนผ้าใบ แต่ Kenny Keng เลือกสร้างงานศิลปะผ่านทั้งเมือง”

มีหนังสือบางเล่มที่ไม่ได้เริ่มต้นจาก “พล็อตเรื่อง” แต่เริ่มต้นจาก “บาดแผล”  หนังสือบางเล่มก็ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นจาก “จินตนาการ” แต่ถูกเขียนขึ้นจาก “ความคิดถึง” ... สัญญาณรอส่งที่ไม่มีที่ไป

หลายคนอาจรู้จักผมจากภาพวาด Thai Zen งาน Conceptual Art งาน Sketch งาน Contemporary งานเขียน หรืออีกหลาย ๆ อย่างจาก Kenny’s House พิชัย สถานที่ซึ่งเปรียบเหมือนกับงานศิลปะชิ้นใหญ่ของผมที่หลายคนเข้ามาร่วมกันสร้างสรรค์ร่วมกันบนผืนผ้าใบล่องหนผืนใหญ่ผืนนี้