มีหนังสือบางเล่มที่ไม่ได้เริ่มต้นจาก “พล็อตเรื่อง” แต่เริ่มต้นจาก “บาดแผล”  หนังสือบางเล่มก็ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นจาก “จินตนาการ” แต่ถูกเขียนขึ้นจาก “ความคิดถึง” … สัญญาณรอส่งที่ไม่มีที่ไป

 

F13 – เด็กชายในโลกสีน้ำตาล คือหนึ่งในหนังสือเหล่านั้น 

ผลงานวรรณกรรมกึ่งเยาวชนกึ่งปรัชญาชีวิต ของ Kenny Keng (วิทยา ศรีม่วง) ศิลปินและนักเล่าเรื่องผู้ใช้ทั้ง “ภาพ” และ “คำ” เป็นภาษาของความรู้สึก ซึ่งเบื้องหลังหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นจากจินตนาการเพียงอย่างเดียว มันเกิดขึ้นจากการสูญเสียลูกชาย ในช่วงเริ่มต้นปี 2020 เพียงประมาณ 30 นาทีหลังเข้าสู่ปีใหม่ ก่อนที่โลกทั้งใบจะเข้าสู่ยุคการระบาดใหญ่ของ COVID-19 ไม่นานนัก

ในขณะที่โลกกำลังหวาดกลัวโรคระบาด Kenny กลับกำลังเผชิญ “ความเงียบ” อีกรูปแบบหนึ่ง ความเงียบของบ้าน ความเงียบของการไม่มีเสียงลูก และความเงียบของคนที่ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่ออย่างไรต่อไป ในระยะนั้นเขาแทบไม่สามารถทำอะไรได้เลยตลอดเกือบหนึ่งปีเต็ม 

สิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ คือ “ความคิดถึง”

ระหว่างนั้น Kenny ได้จัดนิทรรศการศิลปะพร้อมกับลูกสาว เกี่ยวกับลูกชายของพ่อ และพี่ชายของเธอ ราวกับพยายามสนทนากับใครบางคน ผ่านภาพวาด ความทรงจำ และพื้นที่ว่าง เขาเริ่มค้นพบว่า
บางที…คนที่จากไป อาจไม่ได้หายไปจริง ๆ เพราะในหลายความทรงจำ ลูกชายยังคงพยายาม “บอกอะไรบางอย่าง” กับเขาเสมอ

ก่อนที่วันหนึ่งเขาจะเริ่มเขียนถึง “เด็กชายคนหนึ่งที่อยู่ในโลกสีน้ำตาล” เด็กชายที่ไม่มีชื่อจริง มีเพียงรหัสว่า “F13”

เมื่อตัวเลข กลายเป็นชีวิต

F13 ไม่ใช่ชื่อคน แต่มันคือ “รหัส” ของเด็กชายคนหนึ่ง ผู้เดินเข้ามาในชีวิตผู้คน เปลี่ยนบางอย่างในใจพวกเขา แล้วค่อย ๆ ทิ้งร่องรอยเอาไว้โดยไม่รู้ตัว 

ในสายตาของ Kenny Keng  F13 จึงไม่ใช่เพียงตัวละคร แต่เป็นเหมือน “ของขวัญที่ไม่มีชื่อ” เหมือนความทรงจำบางอย่างที่แม้จับต้องไม่ได้ แต่ยังคงอยู่กับเราเสมอ หลายคนที่อ่านหนังสือเล่มนี้อาจรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยาย แต่หลายคนก็รู้สึกเหมือนกำลังส่องกระจก กลับเข้าไปมองบางช่วงชีวิตของตัวเองเช่นกัน

 

โลกสีน้ำตาล ที่ไม่ได้หม่นหมอง

“โลกสีน้ำตาล” ในหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้หมายถึงโลกที่เศร้าหรือโลกที่สดใสเหมือนนิทานเด็กทั่วไป แต่มันคือโลกของความเงียบ ความเหงา คำถาม และความรู้สึกที่มนุษย์หลายคนซ่อนเอาไว้ภายในใจ มันคือโลกของร่องรอยเวลา โลกของความทรงจำ โลกของความจริงที่ไม่ฉาบฉวย แม้กระทั่งตัวละครภายในเล่มที่หลากหลาย ชวนตั้งคำถามและอยากรู้วิถีชีวิตตอนต่อไปของพวกเขา เด็กชายในเรื่องก็ไม่ได้เป็นเพียงตัวละคร แต่คือเศษเสี้ยวของบทสนทนาระหว่างพ่อกับลูก ที่ยังคงดำเนินต่อไป แม้ในวันที่อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ตรงหน้าแล้ว

สีน้ำตาลใน F13 จึงเป็นสีของความอบอุ่น แม้ในวันที่หัวใจยังเจ็บปวดอยู่ และในโลกแบบนั้นเอง เด็กชายที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ กลับกลายเป็นตัวละครที่ผู้คนจดจำได้มากที่สุด 

 

หนังสือที่เกิดจากการฟัง “สิ่งที่ยังอยู่”

สิ่งที่ทำให้ F13 แตกต่างจากวรรณกรรมทั่วไป คือหนังสือเล่มนี้ไม่ได้พยายามอธิบายความสูญเสียอย่าง ตรงไปตรงมา แต่มันค่อย ๆ พาผู้อ่านเดินผ่าน ความเหงา ความเงียบ ความรัก และบทสนทนาที่ยังไม่จบ

Kenny เคยกล่าวถึงแรงบันดาลใจของงานชิ้นนี้ว่า หลายครั้งเขารู้สึกเหมือนลูกชายยังคงพยายาม “บอกอะไรบางอย่าง” กับเขาเสมอ F13 จึงเหมือนหนังสือที่เกิดจากการพยายามรับฟัง สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในหัวใจ

F13 จึงไม่ใช่เพียงหนังสือสำหรับ “อ่าน” แต่เป็นหนังสือที่ค่อย ๆ ชวนให้เรากลับไปฟังเสียงบางอย่างในใจตัวเอง เสียงของคนที่คิดถึง เสียงของสิ่งที่สูญเสีย และเสียงของเด็กตัวเล็ก ๆ ภายในตัวเรา
ที่บางครั้ง…ก็ยังรอให้ใครสักคนเข้าใจอยู่เสมอ

อาจเป็นไปได้ว่า เด็กชายในโลกสีน้ำตาลไม่ได้อยู่ในหนังสือเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ในตัวของใครหลายคนที่เคยสูญเสียอะไรบางอย่างไปเหมือนกัน

 

ศิลปะการเล่าเรื่องของ Kenny Keng

Kenny Keng หรือ วิทยา ศรีม่วง เป็นศิลปินร่วมสมัย นักเขียน และผู้ก่อตั้ง Kenny’s House
พื้นที่สร้างสรรค์ที่เชื่อมโยงศิลปะ การเดินทาง ความทรงจำ และการเยียวยาเข้าด้วยกัน เขาเป็นศิลปินที่มีลักษณะเฉพาะในการใช้ “ภาพวาด” และ “ตัวอักษร” ทำงานร่วมกัน 

ภาพประกอบใน F13 ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่ทำหน้าที่เหมือนเศษเสี้ยวความทรงจำ หลายภาพเต็มไปด้วยพื้นที่ว่าง หลายเส้นสายดูไม่สมบูรณ์แบบ แต่กลับทำให้ผู้อ่านรู้สึกใกล้กับความเป็นมนุษย์มากขึ้น นี่คือสไตล์ที่ทำให้ผลงานของ Kenny ไม่ใช่เพียง “หนังสือ” แต่กลายเป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ 

ภาพประกอบทุกภาพในหนังสือเล่มนี้ ถูกวาดขึ้นด้วยอารมณ์มากกว่าความสมบูรณ์แบบ หลายเส้นสายคล้ายความทรงจำที่พร่าเลือน หลายฉากเต็มไปด้วยพื้นที่ว่างราวกับตั้งใจปล่อยให้ผู้อ่านเติม “บางคน” ลงไปเอง 

ความรู้สึกของความไม่สมบูรณ์เหล่านี้ถูกเปรียบเหมือนกับที่ใครบางคนที่ได้เปรียบเปรยไว้ถึงรอยหยดหรือคราบกาแฟบนหน้ากระดาษ แผ่นไม้เก่าที่ผ่านลม ฝน แดด หรือกระทั่งภาพวาดลายเส้นจากหมึกและกาแฟ ที่เขาเปรียบดั่งร่องรอยของลมหายใจแห่งปัจจุบัน ณ ช่วงเวลานั้น และสุดท้ายสิ่งเหล่านี้ก็กลายเป็นร่องรอยของกาลเวลา ซึ่งเป็นลายเซ็นทางศิลปะของ Kenny Keng มาโดยตลอด

ซึ่งผลงานของ Kenny มักมีลักษณะเฉพาะคือ การใช้ศิลปะเป็นพื้นที่เยียวยาความรู้สึก เชื่อมโยงความทรงจำ การเดินทาง ชีวิต และความเป็นมนุษย์เข้าด้วยกัน และแนวทางดังกล่าวยังปรากฏชัดในโปรเจกต์ต่าง ๆ ภายใต้ Kenny’s House และงานนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยของเขา

 

ทำไม F13 จึงยังอยู่ในใจคนอ่าน

เพราะสุดท้ายแล้ว F13 ไม่ได้พูดถึงแค่เด็กชายคนหนึ่ง แต่มันพูดถึง “ใครบางคน” ที่แต่ละคนเคยสูญเสียไป บางคนอ่านแล้วคิดถึงลูก บางคนคิดถึงพ่อแม่ บางคนคิดถึงตัวเองในวัยเด็ก และบางคนเพิ่งค้นพบว่า ตัวเองกำลังพยายามเยียวยาหัวใจของตัวเองอยู่โดยไม่รู้ตัว

หนังสือเล่มเล็กเล่มนี้ จึงพิสูจน์ว่า ขนาดของหนังสือไม่ได้กำหนดขนาดของความรู้สึกที่มันจะทิ้งเอาไว้ เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่เคยจางหายไป เพียงแต่มันถูกเก็บไว้บนโลกที่ Kenny ได้สร้างมันขึ้นมาอีกใบเหมือนเอาไว้เป็นจุดรับสัญญาณแห่งความคิดถึงนั้น ซึ่งมาถึงตอนนี้ “ความคิดถึง” กลายเป็นสัญญาณรอส่ง ที่สามารถส่งไปผู้รับถึงเรียบร้อยแล้ว

 

บทส่งท้าย

ในโลกสีน้ำตาลของ Kenny Keng มีเด็กชายคนหนึ่งเดินอยู่เงียบ ๆ  เขาไม่มีชื่อจริง มีเพียงรหัสว่า “F13” แต่หลังจากอ่านจบ บางทีคุณอาจพบว่า นี่คือหนึ่งในชื่อที่คุณจะจดจำได้มากที่สุด ในชีวิตการอ่านของคุณ 

และบางที…เด็กชายคนนั้น อาจไม่ได้อยู่แค่ในหนังสือ แต่อยู่ในหัวใจของทุกคน ที่ยังคิดถึงใครบางคนอยู่เสมอ