สำหรับผม ลายเซ็นไม่ใช่เพียงการเขียนชื่อปิดท้ายภาพวาด แต่คือ “ลมหายใจสุดท้าย” ของงานศิลปะแต่ละชิ้น ทุกครั้งที่พู่กันสัมผัสกระดาษเพื่อเซ็นชื่อ นั่นคือช่วงเวลาที่ผมบอกกับตัวเองว่า งานชิ้นนี้ได้ออกเดินทางจากมือของผมไปสู่โลกภายนอกแล้วในช่วงแรกของการทำงานศิลปะ ผมใช้ลายเซ็นแบบแนวนอนตามรูปแบบทั่วไป เหมือนศิลปินร่วมสมัยส่วนใหญ่ คือ ใช้เพียงเพื่อระบุตัวตนของผู้วาดว่าเป็นผลงานของ Kenny Keng หรือ วิทยา ศรีม่วง แต่เมื่อผมเริ่มเดินเข้าสู่โลกของงาน Thai Zen อย่างจริงจัง ผมรู้ว่าลายเซ็นแบบเดิมไม่สามารถสะท้อนจิตวิญญาณของงานได้อีกต่อไป

มีหนังสือบางเล่มที่ไม่ได้เริ่มต้นจาก “พล็อตเรื่อง” แต่เริ่มต้นจาก “บาดแผล”  หนังสือบางเล่มก็ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นจาก “จินตนาการ” แต่ถูกเขียนขึ้นจาก “ความคิดถึง” ... สัญญาณรอส่งที่ไม่มีที่ไป

หลายคนอาจรู้จักผมจากภาพวาด Thai Zen งาน Conceptual Art งาน Sketch งาน Contemporary งานเขียน หรืออีกหลาย ๆ อย่างจาก Kenny’s House พิชัย สถานที่ซึ่งเปรียบเหมือนกับงานศิลปะชิ้นใหญ่ของผมที่หลายคนเข้ามาร่วมกันสร้างสรรค์ร่วมกันบนผืนผ้าใบล่องหนผืนใหญ่ผืนนี้

มีช่วงเวลาหนึ่งหลังจากเรียนจบจากวันที่ออกวาดภาพเหมือน รับงานวาดภาพ และค่อย ๆ เดินเข้าสู่โลกของงานศิลปะร่วมสมัยอย่างจริงจัง แต่ผมกลับแทบไม่กล้า Sketch ภาพอีกเลย