แนวคิดของ “Phichai Colorful” จึงไม่ได้เริ่มจากคำว่า “เทศกาล” แต่มันเริ่มจากคำถามง่าย ๆ ว่า “เราจะทำอย่างไรให้ผู้คนกลับมามองเมืองพิชัยด้วยสายตาใหม่อีกครั้ง” ช่วงประมาณเดือนพฤศจิกายน 2024 ศิลปินวาดภาพชาวอังกฤษได้มาเยือน Kenny’s House ที่เมืองพิชัยพร้อมกับประโยคที่พูดติดหูผมมาว่า Phichai is colorful… “Phichai colorful – สีสันเมืองพิชัย” จึงกลายเป็นประกายเล็ก ๆ ที่ติดไฟกับคำถามที่ยังค้างอยู่ข้างใน  “เราจะทำอย่างไรให้ผู้คนกลับมามองเมืองพิชัยด้วยสายตาใหม่อีกครั้ง” และศิลปะ…ก็กลายเป็นคำตอบแรกของการเริ่มต้นตั้งแต่วันนั้น

จุดเริ่มต้นของแรงกระเพื่อมเล็ก ๆ Phichai colorful ครั้งที่ 1 วันที่ 25 ธันวาคม 2024

กลุ่มพี่น้องผองเพื่อนศิลปินเล็ก ๆ และผู้คนในพิชัยที่อยากวาดภาพ ซึ่งบางคนเป็นความฝันในวัยเด็ก บางคนเป็นการเริ่มต้นเอาชนะความกลัวการวาดภาพ  ได้รวมตัวกันที่เมืองพิชัย เพื่อออกเดิน วาดภาพ และบันทึกเสน่ห์ของเมืองผ่านสายตาของจิตวิญญาณแห่งการเป็นศิลปิน 

ไม่มีเวทีใหญ่ ไม่มีงบประมาณมหาศาล มีเพียงความตั้งใจที่จะชวนผู้คน “มองเห็นคุณค่าของเมืองตัวเองอีกครั้ง”  กลุ่มศิลปิน นักวาดภาพ ออกวาดกันในช่วงเช้า ก่อนที่จะนำภาพมารวมกันในช่วงบ่ายเพื่อแสดงผลงานร่วมกัน

ภาพวาดจำนวนหนึ่งถูกนำมาจัดแสดงบริเวณริมแม่น้ำน่าน ท่ามกลางบรรยากาศเรียบง่ายของเมืองเล็กในวันคริสต์มาส ช่วงฤดูหนาวพร้อมกับสายลมเย็น ในยามเย็นและพระอาทิตย์ที่ค่อย ๆ มุดลงบริเวณโค้งน้ำน่านเมืองพิชัย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น..กลับใหญ่กว่าที่หลายคนคาดคิด

งานเล็ก ๆ นี้ กลายเป็นแรงกระเพื่อมที่ทำให้คนในพื้นที่เริ่มพูดคุยกันเรื่อง “ศิลปะ” มากขึ้น เกิดการรวมกลุ่มของคนทำงานสร้างสรรค์ เกิดการเชื่อมต่อระหว่างศิลปิน ภาคประชาชน และหน่วยงานต่าง ๆ จากกิจกรรมเล็ก ๆ ในวันเดียว ค่อย ๆ พัฒนาไปสู่งานศิลปะระดับจังหวัด ทั้งในความร่วมมือของภาครัฐ ภาคเอกชน และเครือข่ายสร้างสรรค์ในพื้นที่ Phichai Colorful จึงไม่ได้เป็นเพียง “งานวาดภาพ” แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างพลังใหม่ให้เมืองพิชัย

การเติบโตของความร่วมมือ Phichai colorful ครั้งที่ 2 วันที่ 25–26 ธันวาคม 2025

หลังจากแรงบันดาลใจในปีแรก Phichai Colorful ได้กลับมาอีกครั้งในวันที่ 25–26 ธันวาคม 2025 ครั้งนี้…เมืองพิชัยไม่ได้มีเพียงศิลปินมาวาดภาพ แต่เริ่มมี “ผู้คนจากหลากหลายประเทศ” เดินเข้ามาสัมผัสเมืองเล็กแห่งนี้ผ่านศิลปะ ภายในงาน มีการรวมกลุ่มศิลปินเพื่อวาดภาพเมืองพิชัย พร้อมสร้างสรรค์ “ซุ้มสัญลักษณ์” ของงาน ซึ่งออกแบบแนวคิดโดย Kenny Keng ขณะเดียวกันผลงานศิลปะสมัยใหม่และองค์ประกอบเชิงสร้างสรรค์ภายในงาน ได้รับการออกแบบและจัดทำโดย “Mr.หนุ่ย” 

หลังจากนั้นทีม Phichai Colorful ก็ช่วยกันขัดเหล็ก ทาสี จนกลายเป็นความทรงจำที่ดีและมีคุณค่า ซึ่งในปี 2025 นี้ เรามีสิ่งที่น่าประทับใจเพิ่มขึ้นอีก คือการมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศ ทั้งจากอังกฤษ ฝรั่งเศส ตุรกี จอร์แดน และจีน ร่วมกันสร้างสรรค์ รวมถึงในวันงาน นอกจากศิลปินและผู้สนใจแล้ว ครั้งนี้ Phichai colorful ยังมีนักเรียน นักศึกษาในจังหวัดอุตรดิตถ์ มาเข้าร่วมกิจกรรม Sketch เมืองพิชัยร่วมกันอีกด้วย บรรยากาศของเมืองเล็ก ๆ จึงเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังนั่งวาดภาพ พูดคุย แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม และเรียนรู้กันผ่านศิลปะ 

นอกจากนี้ Phichai colorful-สีสันเมืองพิชัย ยังได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มร้านค้าภาคเอกชนในอำเภอพิชัย รวมถึงทีมวิจัยจากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์มาเสริมพลัง ทำให้งานสามารถขยายระยะเวลาเป็นกิจกรรมต่อเนื่อง 2 วันเต็ม จนทำให้คำถามตั้งแต่ตอนต้นได้รับคำตอบมาอย่างดีเกี่ยวกับการใช้ศิลปะเพื่อเล่าเรื่องราวในแบบฉบับของตัวเอง Phichai Colorful เริ่มแสดงให้เห็นว่า “ศิลปะ” สามารถทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อม ระหว่างคนท้องถิ่น นักท่องเที่ยว การศึกษา และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ได้จริง 

มากกว่างานศิลปะ นั่นคือ “การมองเมืองใหม่” สิ่งสำคัญที่สุดของ Phichai Colorful อาจไม่ใช่จำนวนภาพวาด หรือจำนวนผู้เข้าร่วมงาน แต่คือการที่ผู้คนเริ่มกลับมาเดินช้า ๆ ในเมืองของตัวเองอีกครั้ง ชมร้านเก่า ตลาดเก่า กำแพงเมืองโบราณ  เสียงแม่น้ำ หรือแม้แต่รอยยิ้มของผู้คนธรรมดาที่เดินสวนกันไปมาในย่านชุมชนเก่าเมืองพิชัย ทั้งหมดเริ่มกลายเป็น “แรงบันดาลใจ” ได้อีกครั้ง

ความตั้งใจต่อจากนี้

Phichai Colorful ไม่ได้ตั้งใจเป็นเพียงกิจกรรมครั้งคราว แต่มีความหวังว่า… หากมีโอกาส งานนี้จะถูกจัดขึ้นทุกวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี เพื่อให้ช่วงปลายปีของเมืองพิชัย กลายเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนกลับมาพบกันผ่านศิลปะ ความทรงจำ และความหวังใหม่ และบางที… เมืองเล็กแห่งนี้ อาจไม่ได้ต้องการการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วที่สุด แต่อาจต้องการเพียง “ผู้คนที่ยังเชื่อว่าเมืองของตัวเองมีคุณค่า” Phichai Colorful จึงไม่ใช่แค่งานศิลปะ แต่มันคือการค่อย ๆ เติมสีให้เมือง ผ่านหัวใจของผู้คนที่ยังรักมันอยู่จริง ๆ 

วิทยา ศรีม่วง (Kenny Keng)

สำหรับผม ลายเซ็นไม่ใช่เพียงการเขียนชื่อปิดท้ายภาพวาด แต่คือ “ลมหายใจสุดท้าย” ของงานศิลปะแต่ละชิ้น ทุกครั้งที่พู่กันสัมผัสกระดาษเพื่อเซ็นชื่อ นั่นคือช่วงเวลาที่ผมบอกกับตัวเองว่า งานชิ้นนี้ได้ออกเดินทางจากมือของผมไปสู่โลกภายนอกแล้ว

ในช่วงแรกของการทำงานศิลปะ ผมใช้ลายเซ็นแบบแนวนอนตามรูปแบบทั่วไป เหมือนศิลปินร่วมสมัยส่วนใหญ่ คือ ใช้เพียงเพื่อระบุตัวตนของผู้วาดว่าเป็นผลงานของ Kenny Keng หรือ วิทยา ศรีม่วง แต่เมื่อผมเริ่มเดินเข้าสู่โลกของงาน Thai Zen อย่างจริงจัง ผมรู้ว่าลายเซ็นแบบเดิมไม่สามารถสะท้อนจิตวิญญาณของงานได้อีกต่อไป

จุดเริ่มต้นของลายเซ็น Kenny Keng แบบแนวนอน

ในยุคแรกของการสร้างงาน ผมเซ็นชื่อในลักษณะแนวนอน ซึ่งเป็นรูปแบบที่คุ้นเคยในระบบศิลปะไทยและสากล ลายเซ็นในเวลานั้นมีหน้าที่คล้ายเครื่องหมายกำกับผลงาน เป็นการยืนยันว่าใครคือผู้สร้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมเริ่มรู้สึกว่า “ลายเซ็นควรเป็นส่วนหนึ่งของงาน ไม่ใช่สิ่งที่ถูกเติมเข้าไปภายหลัง” โดยเฉพาะเมื่อผมเริ่มศึกษาโลกของ Zen, Chinese Calligraphy และ Japanese Ink Painting ผมพบว่าในศิลปะตะวันออก ลายเซ็นไม่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงชื่อ แต่เป็นองค์ประกอบทางจิตวิญญาณของภาพ

การเปลี่ยนสู่ลายเซ็นแนวตั้งในงาน Thai Zen

ช่วงเวลาสำคัญเกิดขึ้นเมื่อผมตัดสินใจทุ่มเทกับงานแนว Thai Zen อย่างเต็มตัว ผมเริ่มหมุนลายเซ็นจาก “แนวนอน” มาเป็น “แนวตั้ง”

การเปลี่ยนนี้ไม่ใช่เรื่องของดีไซน์เพียงอย่างเดียว แต่มันคือการประกาศเส้นทางทางศิลปะของตัวเอง ลายเซ็นแนวตั้งเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมการเขียนพู่กันจีนและญี่ปุ่นที่ไหลจากบนลงล่าง ซึ่งเป็นภาษาทางสายตาที่ปรากฏอยู่ในงาน Zen ทั่วเอเชีย และสิ่งสำคัญอีกอย่างคือ ผมเริ่มใส่ชื่อไทยดั้งเดิมที่พ่อแม่ตั้งให้ คือ “วิทยา” ลงไปในลายเซ็นแนวตั้งด้วย

คำว่า “วิทยา” ถูกเขียนเรียงจากบนลงล่างอย่างเรียบง่าย คล้ายอักษรพู่กันตะวันออก เป็นเหมือนการพาตัวตนเดิมกลับมาอยู่ในงานศิลปะอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงชื่อที่ใช้ในเอกสารราชการ แต่เป็นรากของชีวิต ความตั้งใจ และความรักจากครอบครัวที่ยังคงอยู่ในทุกผลงาน

สำหรับผม การเขียนชื่อในแนวตั้งทำให้ชื่อไม่ได้ “วางทับ” ภาพ แต่กลับ “ไหลรวม” ไปกับจังหวะของหมึกและพื้นที่ว่างภายในงาน

ความหมายของตราประทับแดงในลายเซ็น Kenny Keng

ตราประทับ “ผักกาดขาว” : สัญลักษณ์แห่งโชคดีและความเป็นมงคล

หนึ่งในองค์ประกอบสำคัญที่สุดของลายเซ็น Kenny Keng คือ “ตราประทับสีแดง” ที่แกะเป็นรูปผักกาดขาว ตรานี้เกิดขึ้นในช่วงที่ผมเริ่มฝึกวาดภาพจีนและเขียนอักษรจีนอย่างจริงจัง ขณะนั้นชีวิตของผมผูกพันอยู่กับการทำอาหาร การขายกิมจิ และการใช้ชีวิตเรียบง่ายกับวัตถุดิบพื้นบ้าน อาจารย์ผู้ช่วยออกแบบตราประทับจึงเลือก “ผักกาดขาว” มาเป็นสัญลักษณ์แทนตัวผม ในสายตาคนทั่วไป มันอาจเป็นเพียงผักธรรมดา แต่สำหรับผม ผักกาดขาวกลับมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่มากมาย

1. ความหมายพ้องเสียงในภาษาจีนแต้จิ๋ว

คำว่า “ผักกาดขาว” ในสำเนียงจีนแต้จิ๋วมีเสียงใกล้เคียงกับคำว่า
“ป่ายไช้” (白菜 / Pak Choi หรือ Bai Cai)

ซึ่งเชื่อมโยงกับคำอวยพรโบราณที่มีความหมายประมาณว่า “โชคดีร้อยอย่าง”, “ความมงคลนับร้อยประการ” เป็นต้น

ในวัฒนธรรมจีน คำพ้องเสียงถือเป็นภาษาของความหมายและพรอันเงียบงาม ผักกาดขาวจึงไม่ได้หมายถึงเพียงอาหาร แต่หมายถึงการอวยพรให้ชีวิตเต็มไปด้วยสิ่งดีงาม ความอุดมสมบูรณ์ และโชคที่ไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

2. ความหมายในภาษาจีนกลางและจีนฮกเกี้ยน

ในภาษาจีนกลาง คำว่า 白菜 (ไป๋ไช่ / Bái Cài) มีเสียงพ้องและเชื่อมโยงกับแนวคิดเรื่อง “ความมั่งคั่งบริสุทธิ์” และ “โชคลาภที่เรียบง่าย”

ส่วนในสำเนียงฮกเกี้ยนหรือฟูเจี้ยน คำเรียกผักกาดขาวก็มีเสียงที่ใกล้เคียงกับคำอวยพรเกี่ยวกับ “โชค” และ “ความรุ่งเรือง” เช่นกัน ทำให้ผักกาดขาวกลายเป็นสัญลักษณ์ที่พบได้บ่อยในศิลปะจีน งานแกะสลักหยก และของมงคล

ผมจึงรู้สึกว่าตราประทับนี้ไม่ใช่เพียงเครื่องหมายส่วนตัว แต่เป็นเหมือนพรเล็ก ๆ ที่เดินทางไปพร้อมกับงานศิลปะทุกชิ้นที่ผมได้รังสรรค์ขึ้น

3. ผักกาดขาว : ความธรรมดาที่ลึกซึ้ง

สิ่งที่ผมชอบมากที่สุดเกี่ยวกับผักกาดขาว คือมันเป็นผักธรรมดา เรียบง่าย ไม่หรูหรา แต่กลับอยู่ในวิถีชีวิตของผู้คนเสมอ มันทำให้ผมนึกถึงงาน Thai Zen ที่ไม่ได้พยายามตะโกนเสียงดัง แต่ค่อย ๆ พาผู้คนกลับมาหาความสงบ ความว่าง และสิ่งเล็ก ๆ ที่หลงลืมไปในชีวิตประจำวัน

ทุกครั้งที่ประทับตราสีแดงลงบนกระดาษ ผมจึงรู้สึกเหมือนกำลังส่งคำอวยพรเงียบ ๆ ไปยังผู้ชม ว่าขอให้เขาได้พบ “โชคดีร้อยอย่าง” ในแบบของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความสงบ หรือเพียงลมหายใจที่เบาสบายขึ้นในวันหนึ่งของชีวิต

สีแดงและพื้นที่ว่างในงาน Thai Zen ของ Kenny Keng

ในงานแนว Zen สีแดงของตราประทับมีพลังมาก หมึกดำคือความนิ่ง พื้นที่ว่างคือลมหายใจ ส่วนสีแดงคือ “ชีวิต” ผมมักวางตราประทับในตำแหน่งที่ต่างกันไปตามองค์ประกอบของภาพ บางครั้งอยู่เหนือชื่อ บางครั้งอยู่ตรงกลางระหว่างชื่อ บางครั้งก็ประทับลงใต้ชื่อ

ทุกครั้งผมวางมันตาม “จังหวะความรู้สึก” มากกว่ากฎตายตัว เพราะผมไม่ต้องการให้ลายเซ็นกลายเป็นสูตรสำเร็จ แต่ต้องการให้มันได้มีโอกาส “สนทนา” กับพื้นที่ว่างภายในภาพ และเป็นส่วนหนึ่งของภาพเสมอ

ลายเซ็น Kenny Keng กับอัตลักษณ์ของ วิทยา ศรีม่วง

เมื่อเวลาผ่านไป ผมเริ่มเข้าใจว่า ลายเซ็นไม่ใช่เพียงเครื่องหมายของศิลปิน แต่มันคือ “อัตลักษณ์ทางจิตวิญญาณ” การเปลี่ยนจากลายเซ็นแนวนอนมาเป็นแนวตั้ง พร้อมตราประทับผักกาดขาวสีแดง และชื่อ “วิทยา” ที่เขียนแนวตั้ง คือช่วงเวลาที่ผมยอมรับเส้นทางของตัวเองอย่างชัดเจน

ผมไม่ได้เพียงวาดภาพ แต่กำลังใช้ศิลปะเป็นพื้นที่ของความสงบ ความว่าง และการเยียวยาผู้คน นี่คือเหตุผลที่ลายเซ็น Kenny Keng ในยุค Thai Zen จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของงาน ไม่ใช่เพียงชื่อของผู้วาด

ลายเซ็น Kenny Keng : ลมหายใจสุดท้ายของงานศิลปะ

ทุกครั้งที่ผมเซ็นชื่อบนภาพ ผมรู้สึกเหมือนกำลังปล่อยบางส่วนของชีวิตตัวเองลงไปในงาน ลายเซ็นแนวตั้ง หมึกดำ ชื่อ “วิทยา” ตราประทับสีแดงรูปผักกาดขาว และพื้นที่ว่างรอบ ๆ ทั้งหมดนี้รวมกันกลายเป็นภาษาที่เงียบ แต่กลับมีพลังอยู่ในภาพนั้น

สำหรับผม ลายเซ็นจึงไม่ใช่ตอนจบของภาพวาด แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางระหว่างงานศิลปะกับหัวใจของผู้ชม แล้วปล่อยให้ทั้งคู่ได้สนทนาด้วยกันเพียงลำพัง

วิทยา ศรีม่วง (Kenny Keng)

จนวันหนึ่งผมเริ่มค้นพบว่า สิ่งที่ตัวเองสนใจมาตลอด อาจไม่ใช่เพียงภาพที่มองเห็นด้วยสายตา 

แต่คือ “ความรู้สึก” ที่ซ่อนอยู่ภายในสิ่งต่าง ๆ รอบตัว

ความรู้สึกของผู้คน บ้านเก่า ถนนเงียบ ๆ ตลาดที่เคยคึกคัก หรือกำแพงที่ผ่านฤดูกาลมานับไม่ถ้วน
รวมถึงความเงียบธรรมดาในบางช่วงเวลาที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น

หลายครั้งผมรู้สึกว่า เมืองเล็ก ๆ และเรื่องราวของผู้คนธรรมดา มักถูกโลกมองผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่มีคุณค่ามากพอจะถูกจดจำ โดยเฉพาะเมืองเล็กอย่างเมืองพิชัย ที่ผู้คนจำนวนมากอาจเพียงแค่ “ผ่าน” แต่ไม่เคยหยุดฟังว่า เมืองนี้กำลังพยายามเล่าอะไรอยู่

แต่สำหรับผม…สิ่งธรรมดาเหล่านั้นกลับมีจิตวิญญาณบางอย่างซ่อนอยู่เสมอ และนั่นคือเหตุผลที่ผมเริ่มทำงาน Conceptual Art อีกครั้ง

สำหรับผม “ศิลปะเชิงแนวคิด” ไม่ใช่งานที่ต้องตีความให้ยาก หรือเป็นเรื่องไกลตัว ตรงกันข้าม ผมมองว่าศิลปะคือ “บทสนทนา” ระหว่างมนุษย์กับชีวิต บางครั้งบทสนทนานั้นเกิดขึ้นผ่านสี บางครั้งเกิดขึ้นผ่านเสียงของชุมชน บางครั้งเกิดขึ้นผ่านพนังเก่า ๆ ที่ไม่มีใครสนใจอีกแล้ว โบราณสถานที่ดูไร้ค่าในสายตาของผู้คน หรือกำแพงดินโบราณหลายร้อยปีที่ดูเกะกะขวางทางการไถกลบพื้นที่เพื่อทำเกษตรกรรม

และบ่อยครั้ง…มันเกิดขึ้นผ่านลมหายใจธรรมดาของผู้คนที่ยังใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งของโลก

ในหลายช่วงของชีวิต ผมไม่เคยต้องการสร้างงานที่บอก “คำตอบ” ให้ผู้ชม เพราะบางที คำตอบที่แท้จริง อาจไม่มีใครรู้เลย นอกจากหัวใจของเขาเอง สิ่งที่ผมพยายามทำ มีเพียงการสร้าง “พื้นที่เล็ก ๆ”
ให้ใครสักคนได้หยุดมอง หยุดฟัง หยุดรู้สึก และกลับมาตั้งคำถามกับชีวิตอีกครั้ง ในโลกศิลปะร่วมสมัย ที่ “ความคิด” มีน้ำหนักไม่แพ้รูปทรง

Conceptual Art จึงกลายเป็นพื้นที่ที่ผมใช้ตั้งคำถามต่อสังคม เวลา ประวัติศาสตร์ และตัวตนของมนุษย์ มาตั้งแต่สมัยเรียนศิลปกรรมในช่วงปี 1992 ก่อนจะไปสร้างงานศิลปะประเภทอื่น และกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งในปี 2017 

สำหรับผม ศิลปะไม่ใช่เพียงภาพที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการมองเห็น แต่มันคือ “ประสบการณ์”
ที่เชื่อมโยงผู้คนเข้ากับความทรงจำ พื้นที่ และความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายด้วยภาษาไม่ได้ 

การเดินทางของผลงานผม จึงเหมือนการเดินทางอยู่ระหว่างเมืองเล็กกับโลกสากล ระหว่างรากเหง้าท้องถิ่นกับภาษาศิลปะร่วมสมัย ระหว่างความเงียบของชุมชน กับเสียงคำถามที่ดังก้องอยู่ภายในใจมนุษย์

หลายช่วงของชีวิต ผมเลือกกลับไปฟังเสียงของสายลม ฟังสายน้ำ ฟังผืนดิน ฟังเปลวไฟ รวมถึงฟังเรื่องเล่าของผู้คนธรรมดา แล้วค่อย ๆ แปลงสิ่งเหล่านั้นออกมาเป็นภาษาทางศิลปะที่เรียบง่าย สร้างบรรยากาศบางอย่างภายในผลงาน ราวกับพลังทางอารมณ์ที่ค่อย ๆ ซึมผ่านผู้ชมอย่างเงียบงัน เหมือนกับลมหายใจที่เราสูดเข้าร่างกายโดยไม่รู้ตัว 

บางทีอาจเป็นเพราะผมมีโอกาสใช้ชีวิตนานพอจะเห็นหลายสิ่งเปลี่ยนแปลง จากยุครุ่งเรืองสู่ความเสื่อมถอย จากพื้นที่สำคัญ กลายเป็นพื้นที่ที่ถูกหลงลืม 

จนผมเริ่มอยากเปลี่ยน “พื้นที่ที่ถูกมองข้าม” ให้กลับมาเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความหมายอีกครั้งผ่านสี ผ่านเส้น ผ่านวัตถุ ผ่านเรื่องเล่า และผ่านการมีส่วนร่วมของผู้คนในชุมชน

แนวคิดเหล่านี้จึงค่อย ๆ ถูกกลั่นออกมาเป็นผลงานอย่าง

• The Power of Red
• The Wall
• The Spirit of Ancient Phichai
• Everywhere Sawankalok
• และ Phichai Colorful 1, 2..

ทั้งในต่างประเทศและในเมืองเล็ก ๆ ภายในประเทศไทย

สำหรับผมแล้ว ศิลปะไม่ใช่สิ่งไกลตัวเลย มันคือบทสนทนาระหว่างผมกับตัวเอง ระหว่างมนุษย์กับชีวิต ระหว่างจิตวิญญาณกับร่างกาย ในวันธรรมดาวันหนึ่งที่ผู้คนจำนวนมากกำลังหลงลืมการฟังเสียงภายในของตัวเอง ศิลปะจึงกลายเป็นวิธีที่ผมใช้ทำความเข้าใจตัวเอง ทำความเข้าใจผู้คน และค่อย ๆ ทำความเข้าใจโลกใบนี้

ผลงานทุกชุดที่ผมสร้างขึ้น ล้วนเริ่มต้นจากความรู้สึกเดียวกันเสมอ 

ว่าบางเรื่อง…ควรถูกจดจำ

บางสถานที่…ควรถูกมองใหม่ 

และบางความรู้สึก…ก็ควรมีพื้นที่ให้หายใจ

ผมเชื่อว่าเมืองเล็กก็มีเรื่องเล่าที่ยิ่งใหญ่ได้ ผู้คนธรรมดาก็มีคุณค่าในแบบของตัวเอง และศิลปะก็ยังสามารถพามนุษย์กลับมาเชื่อมโยงกันได้อีกครั้ง 

บางที…นี่อาจเป็นเหตุผลที่ผมยังคงทำงานศิลปะต่อไป ไม่ใช่เพราะผมเก่งกว่าใคร และไม่ใช่เพราะผมต้องการสร้างคำตอบที่สมบูรณ์ให้โลกใบนี้

แต่อาจเป็นเพราะผมอยากเก็บรักษา “บทสนทนาเล็ก ๆ ระหว่างมนุษย์กับความทรงจำ” เอาไว้ให้นานที่สุด ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำของตัวเขาเอง หรือของใครอีกคนที่กำลังรู้สึกบางอย่างเหมือนกันอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของโลกใบนี้

แต่ Kenny Keng เลือกสร้างงานศิลปะผ่านทั้งเมือง”

ศิลปินผู้ใช้ “เมือง” เป็นผลงานศิลปะ

ในโลกศิลปะร่วมสมัย มีศิลปินจำนวนไม่น้อยที่สร้างชื่อจากแกลเลอรี เมืองใหญ่ หรือเวทีระดับนานาชาติ แต่สำหรับ วิทยา ศรีม่วง หรือ Kenny Keng (케니) เส้นทางของเขากลับแตกต่างออกไป เขาเลือกเดินทางย้อนกลับสู่เมืองเล็ก ๆ อย่าง “พิชัย” จังหวัดอุตรดิตถ์ และใช้เวลาหลายสิบปี เปลี่ยนบ้านเกิดของบิดาให้กลายเป็นพื้นที่แห่งศิลปะ วัฒนธรรม และเรื่องเล่า

Kenny Keng ไม่ได้ทำงานเพียงในฐานะจิตรกร แต่ทำงานในฐานะ “นักเล่าเรื่องทางวัฒนธรรม” (Cultural Storyteller Artist) ที่ใช้ภาพวาด หนังสือ อาหาร ประวัติศาสตร์ การเดินทาง และผู้คน เป็นวัสดุของงานศิลปะ ผลงานของเขาจึงไม่ได้จบอยู่บนผืนผ้าใบ แต่ขยายออกไปสู่พื้นที่จริง ชุมชนจริง และชีวิตจริงของผู้คน

ศิลปินที่ซ่อนตัวในเมืองเล็ก

วิทยา ศรีม่วง หรือ Kenny Keng (케니) คือชื่อที่คนรู้จักกันในสองโลก – โลกของศิลปะร่วมสมัยที่ทอดสายตาจากเชียงใหม่ถึงโซล และโลกเล็ก ๆ ของเมืองพิชัย อำเภอเล็กริมน้ำน่านในจังหวัดอุตรดิตถ์ที่เขาเรียกว่าบ้าน

สื่อออนไลน์ชั้นนำ The People บรรยายไว้ว่า เขาคือ “ศิลปินบ้านนอกคนหนึ่งที่ใช้บ้านหลังเล็ก ๆ ในเมืองพิชัยเป็นที่กบดานทำงานที่เขารัก ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง และยังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปเพื่อผืนแผ่นดินที่บิดาเกิด”  นั่นคือ Kenny Keng ทั้งหมดในประโยคเดียว

ปี ค.ศ. 2024 เขาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจาก สำนักงานศิลปะวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม (OCAC) ในฐานะศิลปินร่วมสมัยสาขาทัศนศิลป์และวรรณศิลป์ เป็นการปิดผนึกอย่างเป็นทางการต่อเส้นทางชีวิตที่เดินมาด้วยความเชื่อมาตลอด

ยุคที่ 1 เมล็ดพันธุ์แห่งศิลปะ

เรียนด้วยใจรัก ก่อน ค.ศ. 1992

Kenny Keng (วิทยา ศรีม่วง) เลือกเรียนศิลปะในทุกที่ที่มีวิชาศิลปะไม่ว่าจะเป็นเรียนกับบุคคล หรือ สถาบัน เพราะรัก ไม่ใช่เพราะโอกาส เขาสำเร็จการศึกษาจาก คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่ ปี ค.ศ. 1992 และในปีเดียวกันก็เริ่มแสดงผลงานครั้งแรกในจังหวัดเชียงใหม่

ในสมัยเรียนปีแรกเขาสร้างผลงานจักรวาล ดวงดาว อวกาศ ผสานกับงาน Conceptual Art (ศิลปะเชิงแนวคิด), Impressionism Landscape (จิตรกรรมภูมิทัศน์แนวอิมเพรสชันนิสม์) เป็นบางช่วง กระทั่งช่วงก่อนจบ เขาก็เริ่มวาด Landscape (จิตรกรรมภูมิทัศน์) แบบที่แปรงหนา ๆ ทั้งภูเขา ต้นไม้ ดอกไม้ แสงเงา ผู้คน เสมือนเป็นการตามหาตัวตนและทดลองฝึกทักษะฝีมือ

ความเชี่ยวชาญที่เขาสะสมในช่วงนี้ ได้แก่ ภาพ Sketch แสงเงา ผงคาร์บอนขาวดำ สีน้ำมัน ภาพเหมือนจริง และเทคนิคจิตรกรรมสากล ทักษะที่จะกลายเป็นรากฐานของทุกสิ่งที่ตามมาในชีวิตในเวลาต่อมา

ยุคที่ 2  พู่กันบนแหล่งท่องเที่ยวย่านสำคัญของจังหวัดเชียงใหม่

ไนท์บาซาร์ เชียงใหม่ ค.ศ. 1993–1996

ทันทีที่เรียนจบ เขาเลือกทดสอบตัวเองในสนามจริง ขอเข้าวาดภาพกับ Gallery ที่ ไนท์บาซาร์เชียงใหม่ รับวาดภาพเหมือนบุคคลให้กับนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติ ควบคู่ไปกับการศึกษางานจิตรกรรมคลาสสิกอย่างจริงจัง ขณะเดียวกันก็สร้างงานภาพเลียนแบบเหมือนผลงานของ อย่างศิลปินดังของโลกอย่างเช่น เรมบรานต์ แวนโก๊ะ โมเนต์ และอีกหลายผลงาน ส่งให้กับแกลเลอรีในฝรั่งเศส

ซึ่งช่วงนี้เปรียบเสมือน การฝึกปรือฝีมือที่เข้มข้น มือและหัวใจทำงานพร้อมกันตอนนั้นเขาคิดว่า “ศิลปะคือภาษาที่มนุษย์ใช้สื่อสารความรู้สึกที่ลึกที่สุด” แต่ในที่สุดความอิ่มตัวก็มาเยือน เมื่อเขาพบว่าระหว่าง “วาดในสิ่งที่ตลาดต้องการ” กับ “วาดในสิ่งที่หัวใจต้องการ” นั้น เป็นคนละโลกกัน ช่วงเวลานี้ทำให้เขาเข้าใจ “โลกของตลาดศิลปะ” เป็นครั้งแรก 

แม้จะเป็นช่วงที่พัฒนาทักษะได้รวดเร็ว แต่เขากลับเริ่มรู้สึกว่าการวาดภาพตามความต้องการของตลาดเพียงอย่างเดียว ไม่ใช่คำตอบทั้งหมดของชีวิตศิลปิน Kenny จึงเริ่มมองหาหนทางใหม่ที่ศิลปะจะสามารถเชื่อมโยงกับชีวิตจริง ผู้คน และความหมายได้มากกว่าเดิม เขาเริ่มตั้งคำถามว่า 

“ศิลปะที่แท้จริงควรเป็นเพียงงานเพื่อขายให้กับคนชอบ นักสะสมที่เป็นกลุ่มเฉพาะ หรือควรสะท้อนชีวิตและตัวตนของผู้สร้างด้วย” 

คำถามนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางทั้งหมดในเวลาต่อมา

ยุคที่ 3  ศิลปะในโลกธุรกิจ

เฟอร์นิเจอร์ องค์กร และการลงทุน ค.ศ. 1997–2006

Kenny ถอยจากแกลเลอรีกลับบ้านที่พิชัย เพื่อดูแลกิจการต่อจากครอบครัว กระทั่งขยายโรงงานเฟอร์นิเจอร์ท้องถิ่นสู่โรงงานแบบแฮนด์เมดและตกแต่งภายใน กระทั่งได้สร้างสินค้าส่งออกสินค้าไปญี่ปุ่นและอังกฤษ ภายใต้บริษัท Art Social Co., Ltd. ที่เขาบริหารเองตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001

แม้จะดูห่างจากผืนผ้าใบ แต่ศิลปะยังอยู่ในทุกเส้นสายของงานออกแบบ และในปี ค.ศ. 2003 -2004 เขาได้รับตำแหน่ง นายกสโมสรโรตารีพิชัย (PHF.) สร้างผลงานบริหารระดับภาค แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะนำงานร่วมจัดแสดงในนิทรรศการกับอาจารย์ที่เขาเคารพรัก รวมถึงการสนับสนุนค่าใช้จ่ายในการจัดงาน นิทรรศการศิลปะเสมอ ระหว่างนั้นก็ได้รับ OTOP Uttaradit Logo Award 2004 ซึ่งสาเหตุที่เขาลงส่งประกวด คงเพราะเขาอยากเห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ในจังหวัดโดยเริ่มตั้งแต่สัญลักษณ์

ช่วงนี้ยังทำงานเกี่ยวกับวิจัยพลังงานทดแทนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง โดยศึกษาเกี่ยวกับธุรกิจพลังงานทดแทน และร่วมงานกับบริษัทร่วมทุนต่างประเทศในกรุงเทพฯ ก้าวสู่โลกธุรกิจการเงินที่สากลกว้างขึ้น แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขาตั้งคำถามกับตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ 

ประสบการณ์จากโลกธุรกิจและการลงทุน ทำให้ Kenny เข้าใจว่า “ศิลปะไม่ควรถูกแยกออกจากชีวิตประจำวัน” ซึ่งในเวลาต่อมาแนวคิดนี้ก็กลายเป็นหัวใจสำคัญของ Kenny’s House 

ยุคที่ 4  ค้นหาคำตอบผ่านการเดินทาง

Alpha Fo Blog & Thailand Blog Award ค.ศ. 2007–2010

เหตุการณ์ทางการเมืองในไทยเป็นจุดเปลี่ยน Kenny ยุติงานการเป็นที่ปรึกษาโครงการใหญ่ในกรุงเทพฯและเขาใหญ่ แล้วสะพายเป้ออกเดินทางไปยังที่ต่าง ๆ ในไทยและภูมิภาคอาเซียน บันทึกทุกประสบการณ์ผ่านภาพวาด ปากกา และกาแฟ

เขาเปิด Blog “Alpha Fo” ที่ alphafo.bloggang.com  ซึ่งตั้งใจให้เป็นพื้นที่เล่าเรื่องศิลปะ การเรียนรู้จักพื้นฐานการวาดภาพ พื้นฐานการใช้สีต่าง  ๆ การวาดภาพเหมือน การเดินทาง และการค้นหาความหมายของชีวิต โดยเพียงคิดว่าเขาพร้อมจะถ่ายทอดทักษะที่เขามีในขณะที่ยังหายใจ เปรียบเหมือนการฝากทักษะในโลกอินเตอร์เนต โดยใคร ๆ ก็สามารถหยิบไปใช้หรือสร้างแรงบันดาลใจก็ได้ และเริ่มใช้ Social media ชื่อ Keng On Art ในยุค Hi5 และพัฒนาต่อเนื่องมาจนถึง Blog ยุคที่สอง

ปี ค.ศ. 2010 Alpha Fo Blog คว้ารางวัล Thailand Blog Award 2010 สาขาการศึกษา จาก Pantip และ Google ซึ่งเป็นการยืนยันว่าเสียงจากศิลปินบ้านนอกสามารถสร้างแรงกระเพื่อมในโลกดิจิทัลได้ ซึ่งในช่วงเดียวกัน เขาเริ่มสอนศิลปะเด็กและ ศิลปะบำบัด (Art Therapy) ทุกเสาร์-อาทิตย์ และช่วงซัมเมอร์ ที่โรงเรียนกวดวิชาชื่อดังแห่งหนึ่งในจังหวัดพิษณุโลก ต่อเนื่องยาวนานจนถึงปี ค.ศ. 2016 สร้างรากฐานความเชื่อที่ว่า “ศิลปะรักษาจิตใจได้” ช่วงเวลานี้ถือเป็นการเปลี่ยนผ่านสำคัญ จาก “จิตรกร” ไปสู่ “นักเล่าเรื่องทางวัฒนธรรม” ซึ่งถือเป็นอีกศาสตร์ทางศิลปะ Cultural Storytelling Art (ศิลปะเล่าเรื่องทางวัฒนธรรม) 

ยุคที่ 5  กลับบ้านสู่รากเหง้า

นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นและ Bestseller ค.ศ. 2009–2016

คำถามที่ค้างอยู่ในใจมาตลอด : “ทำไมบรรพบุรุษถึงเลือกลงจากเรือแล้วมาอาศัยที่เมืองพิชัย? ที่นี่สำคัญอย่างไร? และทำไมพิชัยมีหลายยุคแต่ไม่มีใครสนใจ?”

คำถามนี้นำไปสู่การศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของเมืองพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์อย่างจริงจัง เขาเดินสำรวจพื้นที่จริง สัมภาษณ์ผู้เฒ่าผู้แก่ ค้นเอกสารเก่า ศึกษากำแพงเมือง วัดเก่า ชุมชนเก่า เส้นทางการค้า และร่องรอยทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะวัฒนธรรมทางอาหารที่เขาได้เห็นชาติพันธุ์ผ่านอาหารการกิน ต่อมาเขาจึงรวบรวมข้อมูลทั้งหมดออกมาเป็นหนังสือ “พิชัย เมืองเล็กแต่ใหญ่ที่ตกสำรวจ” โดยใช้นามปากกาว่า วิทยา ชี หนังสือที่กลายเป็น Bestseller ในจังหวัดอุตรดิตถ์ ปี ค.ศ. 2011 โดยหนังสือเล่มนี้กลายเป็นหนึ่งในงานเขียนสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์และช่วยทำให้ผู้คนเริ่มมองพิชัยในมิติใหม่

อีกทั้งยังมีผลงาน Creative Director & Artist ของนิตยสาร HEY MAN ทั้งภาพวาดประกอบให้กับ คุณสันติ เศวตวิมล คุณเริงศักดิ์ กำธร และหนังสือ “India Sepia Coffee” บันทึกการเดินทางอินเดียเข้าดารัมซาราเพื่อตามหาดาไลลามะผ่านภาพที่วาดด้วยกาแฟ ก็ออกตามมาในปีเดียวกัน

ปี ค.ศ. 2014 ผลงานการเขียนของเขาคว้า รางวัลจากมูลนิธิอมตะ และในช่วงเดียวกัน Kenny ยังทำงานด้าน Art Therapy และเริ่มเป็นวิทยากรเกี่ยวกับศิลปะและชุมชนอย่างต่อเนื่อง เขาเริ่มเป็นวิทยากรให้กับโรงเรียนในอำเภอพิชัยทั้งประถมและมัธยม ตลอดถึงหน่วยงานต่าง ๆ ในอำเภอพิชัย และองค์กรต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง

ยุคที่ 6  ก้าวสู่เวทีโลก

โซล เกาหลี และการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ค.ศ. 2017–2019

ปี ค.ศ. 2017 คือปีที่เปลี่ยนชีวิต Kenny Keng นำผลงานไปแสดงที่ Nook Gallery กรุงโซล เกาหลีใต้ ร่วมกับ Kim Tae-heon (김태헌) ศิลปินชั้นนำจากเกาหลี ในนิทรรศการ “The New World” ช่วงวันที่ 20 ตุลาคม ถึง 17 พฤศจิกายน 2017 ที่ 86 Bukchon-ro Sna-gil, Jongno-gu, Seoul ย่านเก่าขึ้นชื่อซึ่งเป็นการพาเรื่องราวจากเมืองเล็กจากลุ่มแม่น้ำน่านออกสู่ย่านวัฒนธรรมสุดคลาสสิกใจกลางกรุงโซล

ในยุคนี้ผลงานและนิทรรศการระดับนานาชาติของ Kenny Keng ในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ได้รับการเผยแพร่ผ่านทั้งสื่อกระแสหลักและสื่อศิลปะร่วมสมัยของเกาหลี อาทิ Yonhap News Agency สำนักข่าวแห่งชาติของเกาหลีใต้, หนังสือพิมพ์ JoongAng Ilbo, Sports Seoul, NewsPost Korea รวมถึง Neolook Art Archive ซึ่งเป็นฐานข้อมูลศิลปะร่วมสมัยของเกาหลี

โดยเฉพาะนิทรรศการ “The New World” ที่จัดขึ้น ณ Nook Gallery กรุงโซล ในปี 2017 ถือเป็นอีกหนึ่งก้าวสำคัญของ Kenny Keng ในการสร้างบทสนทนาทางศิลปะระหว่างไทยและเกาหลี ผ่านมุมมองศิลปะร่วมสมัย วัฒนธรรมการเดินทาง และประสบการณ์ชีวิตของผู้คนในเอเชีย

นิทรรศการดังกล่าวไม่เพียงสะท้อนตัวตนทางศิลปะของ Kenny Keng เท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นถึงการเชื่อมโยงทางวัฒนธรรมระหว่างศิลปินสองประเทศ จนทำให้ชื่อของเขาเริ่มเป็นที่รู้จักในเครือข่ายศิลปะร่วมสมัยของเอเชีย และกลายเป็นหนึ่งในศิลปินไทยที่มีบทบาทด้านการแลกเปลี่ยนศิลปะระดับนานาชาติอย่างต่อเนื่อง โดยมีสื่อหลักและสื่อรองในประเทศเกาหลีกล่าวถึงอย่างต่อเนื่อง

สื่อเกาหลีที่กล่าวถึง Kenny Keng (케니 Witthaya Srimuang)

1. Yonhap News Agency (연합뉴스) สำนักข่าวแห่งชาติของเกาหลีใต้ เทียบได้กับ “สำนักข่าวไทย” หรือ Associated Press (AP) ของสหรัฐฯ ซึ่งมีระดับความน่าเชื่อถือ สูงมาก เป็นแหล่งข่าวหลักของประเทศเกาหลีใต้ โดยมีสื่อเกาหลีจำนวนมากนำข่าวจาก Yonhap ไปเผยแพร่ต่อ โดยมีการเผยแพร่ข่าวเกี่ยวกับนิทรรศการ : “김태헌·케니 2인전·이길동 화백 ‘붓길 2017’” กล่าวถึงนิทรรศการ “The New World” และศิลปิน Kenny (케니) ร่วมกับ Kim Taeheon ในปี 2017
2. JoongAng Ilbo (중앙일보) หนังสือพิมพ์ระดับประเทศของเกาหลีใต้ หนึ่งในสื่อหลักที่ทรงอิทธิพลของเกาหลี จัดว่าเป็น national newspaper มีเครือข่ายสื่อระดับประเทศ กล่าวถึงการพบกันของ Kenny Keng และ Kim Taeheon การเดินทางในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การเชื่อมโยงทางศิลปะและมิตรภาพ โดยบอกไว้ว่า  “길에서 만난 우정이 세상을 보는 둥근 틀로” หรือ “มิตรภาพที่พบระหว่างทาง กลายเป็นกรอบมุมมองใหม่ของโลก” ซึ่งก็เป็นแนวคิดของนิทรรศการ The New World  ซึ่งสร้างภาพลักษณ์ Kenny Keng ในฐานะ Traveling Artist หรือ Asian Contemporary Artist โดยเหมือนกับว่า Kenny Keng คือ Cross-cultural storyteller (นักเล่าเรื่องข้ามวัฒนธรรม)
3. NewsPost Korea Online News Media เป็นสื่อวัฒนธรรม / ศิลปะ / ไลฟ์สไตล์ เป็นสื่อออนไลน์ที่เผยแพร่ข่าววัฒนธรรมและศิลปะร่วมสมัย ซึ่งจะกล่าวถึง Kenny Keng ในผลงาน 333 coffee time โลกในผลงานของ Kenny จากการสร้างจักรวาลผ่านงานศิลปะ ตลอดถึงชีวิตและการเดินทางในไทย  “김태헌 Kenny의 그림 속 세상보기 The New World” ซึ่งเป็นบทความที่พูดถึง “ตัวงานศิลปะ” มากกว่าข่าวทั่วไป โดยกล่าวถึงวิธีคิด เทคนิค โลกภายในของศิลปิน Artistic Concept (แนวคิดทางศิลปะ)
4. Neolook สื่อนี้ในเกาหลีจะเป็น Contemporary Art Platform หรือเป็น Korean Art Archive Website ระดับความน่าเชื่อถือสูงในวงการ Contemporary Art เป็นฐานข้อมูลนิทรรศการและศิลปินร่วมสมัยของเกาหลี 
5. Sports Seoul (스포츠서울) หนังสือพิมพ์และสื่อออนไลน์ระดับประเทศ โดยครอบคลุมทั้งข่าวกีฬา วัฒนธรรม บันเทิง ไลฟ์สไตล์ ถือเป็นสื่อกระแสหลักของเกาหลี มีฐานผู้ชมกลุ่มใหญ่ที่กล่าวถึง Kenny Keng ซึ่งไม่ได้ปรากฎอยู่เฉพาะวงการ Gallery Art เหมือนกับการช่วยขยายฐานการรับรู้เพิ่มมากขึ้นจาก “ศิลปินเฉพาะกลุ่ม” ไปสู่ “ศิลปินที่ได้รับการรับรู้ในสื่อสาธารณะ”
6. Nook Gallery – Seoul Independent Contemporary Gallery ถือว่าเป็นพื้นที่จัดแสดงงานศิลปะซึ่งมีระดับความน่าเชื่อถือระดับสูง ในการจัดแสดงศิลปะร่วมสมัย หรือผลงานศิลปะอิสระ ตั้งอยู่ในย่านศิลปะสำคัญของกรุงโซล ซึ่งเป็นสถานที่จัดนิทรรศการ “The New World” ของ Kenny Keng โดยสถานที่แห่งนี้มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานและได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ โดยมีภัณฑารักษ์บริหารจัดการ สร้างมุมมองแนวคิดขยายต่อจากศิลปิน ควบคุมและดำเนินการในการจัดนิทรรศการทั้งหมด ตลอดจนให้คำบรรยายแก่ผู้เข้าชม

ซึ่งหลังจากเสร็จนิทรรศการ The New World (Seoul, 2017) ในปีต่อมาก็มี Korean Exhibition Coverage Thai – Korean Contemporary, Dialogue Nook Gallery Seoul,  The Order of Time Exchange Exhibition 2019

ปีเดียวกันนี้ Kenny Keng ยังเป็นวิทยากรร่วมในหลายเวทีสำคัญ ทั้งการเสวนา “กำแพงเมือง คูเมือง กับการพัฒนาท้องถิ่น” ร่วมกับกรมธนารักษ์ และการเสวนาประวัติศาสตร์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชร่วมกับอดีตแม่ทัพภาค 3 และนักประวัติศาสตร์ระดับชาติ

โดยในช่วงปี ค.ศ. 2018 ผลงานแสดงเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดในไทย โดย Kenny Keng เลือกที่จะนำชื่อเสียงที่ได้มานี้กลับมาจัดนิทรรศการในพื้นที่เล็ก ๆ อย่างเมืองพิชัยเป็นงาน Conceptual Art (ศิลปะเชิงแนวคิด) โดยใช้ชื่อว่า “The spirit of ancient Phichai” และแสดงที่ Phichai Gallery, อุตรดิตถ์ “Inspiration Sawankhalok” ที่ Rongna Baanrai Gallery, สุโขทัย รวมถึงการสร้างผลงานในย่านชุมชนเก่าพิษณุโลกผ่านงานศิลปะของเขา และได้จัดนิทรรศการเดี่ยวชื่อ “Embody” Solo Exhibition ครั้งที่ 2, Mae Ra Wing Gallery, สุโขทัย และ “Behind the embody”  Solo Exhibition 2.5, Phichai Gallery

โดยในปี ค.ศ. 2019 เขาพาศิลปินชาวเกาหลีมายังพิชัยและสวรรคโลก เพื่อร่วมแสดงงานในนิทรรศการ “The Order of Time” ณ Mae Ra Wing Gallery, สวรรคโลก สุโขทัย เป็นการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมไทย-เกาหลีที่หยั่งรากจากเมืองเล็กในภาคเหนือตอนล่าง กระทั่งได้รับเชิญให้ไปเป็นวิทยากรร่วมกับกลุ่มศิลปินเกาหลี ที่มีทั้ง Kim Tae-heon, Jung Jungyeob และคณะ รวมถึงคิวเรเตอร์ชื่อดังในเกาหลีอย่าง Byounghak Ryu ให้กับนักศึกษาสาขาสหศาตร์ศิลป์ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ยุคที่ 7  อาหารคือสะพานสู่ศิลปะ

หมูตุ๋นยาจีนครูเก่ง & Kenny’s House ค.ศ. 2017–2023

“อาหารจะเป็นสะพานที่พาผู้คนข้ามฝั่งมาให้รู้จักกับงานศิลปะ”  Kenny Keng

แนวคิดนี้กลายเป็นจริงเมื่อ Kenny เปิด ร้านหมูตุ๋นยาจีนครูเก่ง ในพิชัย โดยนำสูตรหมูตุ๋นจากอาโกมาปรุงเอง และนำเส้นสดที่ฝึกทำระหว่างพำนักในเกาหลีมาใช้ ผสมผสานกับบรรยากาศ Art Gallery ในพื้นที่เดียวกัน 

สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เพียงร้านอาหาร ไม่ใช่เพียงแกลเลอรี และไม่ใช่เพียงโฮสเทล แต่มันคือ “พื้นที่ประสบการณ์ทางวัฒนธรรม” ผู้คนสามารถนั่งกินหมูตุ๋น ดูงานศิลปะ อ่านหนังสือ พูดคุยเรื่องประวัติศาสตร์ ฟังเรื่องเล่าของเมืองพิชัย หรือพบปะนักเดินทางจากต่างประเทศได้ในพื้นที่เดียวกัน

Kenny เชื่อว่า “อาหารคือสะพานที่ทำให้ผู้คนเปิดใจเข้าหาศิลปะ” แนวคิดนี้ทำให้ Kenny’s House กลายเป็นพื้นที่ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และเริ่มถูกพูดถึงในหมู่นักเดินทาง ศิลปิน และผู้สนใจวัฒนธรรม

กระทั่งในช่วงปี 2020 – 2022 เมื่อโลกเผชิญสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ที่ส่งผลต่อผู้คนและวิถีชีวิตไปทั่วโลก Kenny Keng ก็ต้องปรับตัวไปพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงนั้น จากร้าน “หมูตุ๋นยาจีนครูเก่ง” ค่อย ๆ เปลี่ยนผ่านสู่พื้นที่ที่ชื่อ ‘Kenny’s House’ อย่างเต็มตัว

ในช่วงเวลาที่หลายอย่างเงียบลง เขาต้องตื่นมาทำอาหารเช้าด้วยตัวเองทุกเช้าเพียงลำพัง ท่ามกลางบรรยากาศของเมืองเล็กที่ผู้คนเริ่มห่างกันมากขึ้น แต่แทนที่จะปล่อยให้ช่วงเวลานั้นผ่านไปอย่างว่างเปล่า เขากลับนำความเงียบ ความโดดเดี่ยว และกิจวัตรธรรมดาเหล่านั้น มาสร้างเป็นผลงานศิลปะร่วมสมัยในรูปแบบ NFT (Non-Fungible Token) เกิดเป็นผลงานชุดอย่าง Hi-Wilson, Embody และ Coffee Paint ที่บันทึกความรู้สึก ความเปลี่ยนแปลง และชีวิตประจำวันในช่วงเวลาของโลกที่หยุดนิ่งเอาไว้ ผ่านสายตาของศิลปินคนหนึ่งซึ่งยังคงใช้ศิลปะเป็นวิธีสนทนากับชีวิต แม้ในวันที่โลกทั้งใบกำลังสับสนก็ตาม

Kenny’s House ตามที่เพื่อน ๆ เรียก ไม่ได้เป็นเพียงร้านอาหาร แต่คือระบบนิเวศวัฒนธรรมเล็ก ๆ ที่ประกอบด้วยงานศิลปะ ที่พัก อาหาร ประวัติศาสตร์ และชุมชน โดยเริ่มจากการให้ที่พักกับ Kim Tae-heon และ Jung Jungyeob ศิลปินชื่อดังจากเกาหลี ก่อนขยายสู่นักเดินทางจากอังกฤษ และเปิดกว้างสำหรับทุกคนที่ต้องการสัมผัสพิชัยแบบเชิงลึก ซึ่ง “ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา มีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติมาเยือน Kenny’s house มากมาย ส่งผลต่อความคิดทำให้ผู้คนในท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานราชการ นักเรียน ครูอาจารย์ ตลอดจนพ่อค้าแม่ค้า หรือชาวบ้านทั่วไป เริ่มหันมาเห็นความสำคัญในท้องถิ่นของตัวเอง”

สื่อไทยและหน่วยงานทางวัฒนธรรมที่กล่าวถึง Kenny Keng 

1. คมชัดลึก (Kom Chad Luek) หนังสือพิมพ์และสื่อข่าวระดับประเทศ หนึ่งในสื่อกระแสหลักของไทย นำเสนอประเด็นเกี่ยวกับ ศิลปะ เมืองพิชัย มรดกวัฒนธรรม การอนุรักษ์พื้นที่ประวัติศาสตร์ ซึ่งทำให้สะท้อนบทบาท Kenny Keng ในฐานะศิลปินที่ทำงานเชื่อมโยงกับชุมชนและประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ซึ่งทำให้ Kenny Keng มีภาพของ “ศิลปินร่วมสมัยที่ทำงานร่วมกับชุมชนและความทรงจำของผู้คน” 
2. ช่อง 8 (Thai Ch8) โทรทัศน์ดิจิทัลระดับประเทศ ข่าวและสารคดีเชิงสังคม กล่าวถึง Kenny Keng การค้นพบพื้นที่เก่า ศิลปะในสมัยสุโขทัย การอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรม มิติทางประวัติศาสตร์ของเมืองพิชัย ซึ่งตรงจุดนี้ทำให้ Kenny Keng เป็นศิลปินนักเล่าเรื่องเมืองพิชัย ผู้ทำงานด้านศิลปะและประวัติศาสตร์ร่วมสมัย 
3. ช่อง 7 (Thairath 32) รายการตะลอนข่าวเช้านี้ เป็นข่าวเกี่ยวกับเรื่องราวกิจกรรมประเทศไทย ถ้ามองในมุม “วิวัฒนาการ Kenny Keng” ภาพนี้สำคัญมาก เพราะมันสะท้อนช่วงที่ศิลปะไม่ได้อยู่แค่ในแกลเลอรี แต่เริ่ม “ออกไปอยู่ในพื้นที่จริง” กับผู้คนในเมืองพิชัย ในนิทรรศการ “The spirit of ancient Phichai” เหมือนกับการสร้างคำถามของเขาว่าจะใช้ “ศิลปะจะปลุกความรู้สึกของเมืองได้ไหม” 
4. สำนักงานศิลปะวัฒนธรรมร่วมสมัย (OCAC) ซึ่งเป็นหน่วยงานภาครัฐ สังกัดกระทรวงวัฒนธรรม เป็นองค์กรหลักด้านศิลปะร่วมสมัยของประเทศไทย ได้กล่าวถึง Kenny Keng และมีข้อมูลศิลปินอย่างเป็นทางการ บันทึกประวัติและผลงานในฐานข้อมูลของรัฐ ซึ่งจัดได้ว่าเป็น “Institutional Recognition” ซึ่งสำคัญมากในโลกศิลปะ โดยภายใน ข่าว/กิจกรรมจาก OCAC ได้แสดงการเชื่อมโยงกับเครือข่ายศิลปะวัฒนธรรมระดับประเทศ เพิ่มความน่าเชื่อถือในฐานะศิลปินไทยร่วมสมัย 

ช่วงนี้ยังคงสร้างผลงานอย่างต่อเนื่อง ทั้ง “You are my sunshine” (2020), “ธรรมดา (The Simply)” (2022), “ONENESS สู่จุดหมายเดียวกัน” (2022) และนิทรรศการเดี่ยวที่ หอวัฒนธรรมจังหวัดอุตรดิตถ์ (2023)

ยุคที่ 8  เมืองพิชัยในฐานะงานศิลปะขนาดใหญ่ Digital Archive และ Soft Power แห่งพิชัย, OCAC, มหาวิทยาลัย และ Phichai Colorful ค.ศ. 2023–ปัจจุบัน

ปี ค.ศ. 2024 เป็นปีแห่งการรับรองและยืนยัน Kenny Keng ได้รับสถานะ ศิลปินร่วมสมัยที่รับรองโดย OCAC สาขาทัศนศิลป์และวรรณศิลป์ และได้รับเชิญเป็นวิทยากร “องค์ความรู้ใหม่เมืองพิชัย” ให้กับภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก เป็นการเดินทางครบวงจรจากศิลปินที่ตั้งคำถามเรื่องบ้านเกิด มาสู่ผู้เชี่ยวชาญที่ถูกเชิญให้ถ่ายทอดความรู้เรื่องบ้านเกิดให้แก่นักศึกษามหาวิทยาลัย

ในช่วงหลัง Kenny Keng เริ่มทำงานในลักษณะ “Cultural Archive” อย่างชัดเจน เขารวบรวมข้อมูล ภาพถ่าย บันทึก หนังสือ วิดีโอ และเรื่องเล่าต่าง ๆ ผ่านเว็บไซต์และแพลตฟอร์มออนไลน์ ในช่อง Youtube : เก่งกินเก่งเที่ยว ซึ่งสิ่งนี้ทำหน้าที่คล้าย “พิพิธภัณฑ์ดิจิทัลของเมืองพิชัย” 

ปี ค.ศ. 2024 เขาได้รับการรับรองจาก Office of Contemporary Art and Culture ในฐานะศิลปินร่วมสมัยสาขาทัศนศิลป์และวรรณศิลป์ พร้อมได้รับเชิญเป็นวิทยากรด้านประวัติศาสตร์และ Soft Power ในหลายเวที รวมถึงมีบทบาทในกิจกรรม “Phichai Colorful” ซึ่งเป็นการใช้ศิลปะสร้างการรับรู้ใหม่ให้กับเมืองพิชัย 

ในมุมหนึ่ง สิ่งที่ Kenny Keng ทำอาจไม่ใช่เพียงงานศิลปะ แต่คือการสร้าง “ความรู้สึกใหม่” ให้ผู้คนมองเมืองพิชัย เมืองเล็กของไทย

โดยในช่วงวันที่ 25 ธ.ค.2024 เขาได้เริ่มรวบรวมกลุ่มศิลปินทางภาคเหนือตอนล่าง อุตรดิตถ์ สุโขทัย พิษณุโลก มาสร้างผลงานวาดภาพเมืองพิชัยและจัดแสดงร่วมกัน โดยใช้ชื่องานว่า “สีสันเมืองพิชัย – Phichai colorful” และจากนั้น ก็เกิดการรวมกลุ่ม Uttaradit Sketchers ออกวาดภาพ จังหวัดอุตรดิตถ์และ Sketch Phichai ร่วมกับกลุ่ม Bangkok Sketchers และแสดงผลงานร่วมกัน ผ่านงาน Hi-สีสันอุตรดิตถ์ ที่จวนผู้ว่าราชการเก่า จังหวัดอุตรดิตถ์

โปรเจกต์สำคัญในยุคนี้ “Phichai Colorful 2 – สีสันเมืองพิชัย 2” รวบรวมศิลปินจากอุตรดิตถ์ พิษณุโลก สุโขทัย กรุงเทพฯ และนักศึกษาศิลปกรรมราชภัฏอุตรดิตถ์ มาร่วมวาดภาพ Live Painting Performance บนถนนคนเดินเมืองพิไชย ร่วมกับทีมวิจัยทุนวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

ในงานเดียวกัน มีการเปิดตัวหนังสือ “เสียงจากหัวใจ กำลังใจให้ตัวเอง” ที่เขาวาดภาพประกอบ 333 coffee paint รวมถึง ALL ART BOOK Publisher สำนักพิมพ์ท้องถิ่นที่เขาก่อตั้งขึ้นเพื่อรักษาเรื่องราวของพิชัยไว้

ในปี ค.ศ. 2026 เขายังคงใช้ศิลปะในการสร้างสรรค์งานต่อไป โดยเป็นแกนหลักในส่วนของงานวิจัย “ย่านเมืองพิไชย” ร่วมกับมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

ซึ่งโดยรวมแล้ว ในประเทศไทย ผลงานและแนวคิดของ Kenny Keng ได้รับการกล่าวถึงผ่านทั้งสื่อกระแสหลัก หน่วยงานด้านศิลปวัฒนธรรม และสื่อสารคดีร่วมสมัย อาทิ คมชัดลึก, ช่อง 8, สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม (OCAC) รวมถึงสื่อวิดีโอและสารคดีออนไลน์หลายช่องทาง ซึ่งสะท้อนบทบาทของเขาในฐานะศิลปินร่วมสมัยที่ทำงานเชื่อมโยงศิลปะ ประวัติศาสตร์ เมืองเก่า และการเล่าเรื่องทางวัฒนธรรมของเมืองพิชัยสู่สาธารณะร่วมสมัย

ซึ่งในยุคนี้ได้มี Influencer กระแสหลักหลายเพจมาทำรายการที่ Kenny’s House อยู่หลายรายการด้วยกัน รายการ “เร่ร่อน” โดย เรย์ เมคโดนัล รายการ “กอมอนอ” โดยคุณอาย กมลเนตร รายการ ของคุณเมจิ อโรมา และรายการจาก Influencer กระแสรองหรือท้องถิ่นหลายรายการเข้ามาถ่ายทำ Content รายการแชร์บอกต่อกันไปนับล้านวิว 

ในประเทศไทย ผลงานและแนวคิดของ Kenny Keng ได้รับการกล่าวถึงผ่านทั้งสื่อกระแสหลัก หน่วยงานด้านศิลปะวัฒนธรรม และสื่อสารคดีร่วมสมัย อาทิ คมชัดลึก, ช่อง 8, สำนักงานศิลปะวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม (OCAC), กรมประชาสัมพันธ์ช่อง 11, รวมถึงสื่อวิดีโอและสารคดีออนไลน์หลายช่องทาง เพจอีจันบันเทิง,เร่ร่อน,กอมอนอ,เก่งกินเก่งเที่ยวและอีกหลาย ๆ รายการ ซึ่งสะท้อนบทบาทของเขาในฐานะศิลปินร่วมสมัยที่ทำงานเชื่อมโยงศิลปะ ประวัติศาสตร์ เมืองเก่า และการเล่าเรื่องทางวัฒนธรรมของเมืองพิชัยสู่สาธารณะร่วมสมัย

ยุคแห่งตัวอักษร และการเขียนเพื่อเก็บ “ความรู้สึกของเมือง”

หนังสือ งานเขียน และวรรณกรรมของ Kenny Keng

นอกจากบทบาทในฐานะศิลปินทัศนศิลป์ อีกด้านหนึ่งที่สำคัญมากของ Kenny Keng คือ “นักเขียน” งานเขียนของเขาไม่ได้เกิดขึ้นจากการต้องการเป็นนักประพันธ์ในระบบสำนักพิมพ์กระแสหลัก
แต่เกิดจากความต้องการ “บันทึกบางอย่างเอาไว้ก่อนที่มันจะหายไป” ทั้งเรื่องราวของผู้คน ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ความทรงจำระหว่างการเดินทาง รวมถึงความรู้สึกเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างชีวิตประจำวัน 

งานเขียนของ Kenny Keng จึงมีลักษณะเฉพาะตัว อยู่กึ่งกลางระหว่าง วรรณกรรมบันทึกชีวิต บันทึกการเดินทาง ศิลปะเชิงปรัชญา ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และงานเขียนเชิงเยียวยาจิตใจ 

หนังสือสำคัญของ Kenny Keng

1. “พิชัย เมืองเล็กแต่ใหญ่ที่ตกสำรวจ” หนังสือที่เปลี่ยนมุมมองผู้คนต่อเมืองพิชัย หนังสือเล่มนี้ถือเป็นหนึ่งในผลงานสำคัญที่สุดของ Kenny Keng เขาใช้เวลาหลายปีในการค้นคว้า ลงพื้นที่ และรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเมืองพิชัย ทั้งด้านประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม วิถีชีวิต และเรื่องเล่าที่กำลังจะสูญหาย จุดสำคัญของหนังสือ ไม่ใช่เพียงการบันทึกข้อมูลทางประวัติศาสตร์ แต่คือการพยายามตั้งคำถามว่า “เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ มีคุณค่ามากกว่าที่ผู้คนเคยมองเห็นหรือไม่” หนังสือเล่มนี้กลายเป็น Bestseller ในจังหวัดอุตรดิตถ์ และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผู้คนจำนวนมากเริ่มสนใจพิชัยในมุมที่ลึกขึ้น

2. “India Sepia Coffee” บันทึกการเดินทางผ่านกลิ่นกาแฟและคราบเวลา หนังสือเล่มนี้เกิดขึ้นหลังการเดินทางไปประเทศอินเดีย Kenny ใช้ทั้งภาพวาดและตัวอักษรในการเล่าเรื่อง โดยมีเอกลักษณ์สำคัญคือการใช้ “กาแฟ” เป็นวัสดุในการสร้างภาพประกอบ เนื้อหาภายในไม่ได้พูดถึงเพียงสถานที่ท่องเที่ยว แต่พูดถึงความรู้สึก ความโดดเดี่ยว ความศรัทธา และการค้นหาความหมายของชีวิต India Sepia Coffee จึงถูกมองว่าเป็นงานเขียนที่อยู่กึ่งกลางระหว่าง Travel Literature  Visual Journal และ Art Book

3. “The Painter – แสงตะเกียงไม่สิ้น กลิ่นน้ำนม” ลูกชายที่เล่าเรื่องแม่ หนังสือเล่มหนาที่เขาเขียนขึ้นเล่าเรื่องราวในยุคมนุษย์ใช้แสงตะเกียงนำพา
4. “F13 – เด็กชายในโลกสีน้ำตาล” หนังสือแห่งการเปลี่ยนแปลงความคิดของเขาไปตลอดชีวิต โดยโลกสีน้ำตาลที่เขาสร้างขึ้นกับตัวละครภายในเล่มที่กำลังบอกบางอย่างกับผู้อ่านผ่านงานศิลปะและตัวอักษร
5. “เสียงจากหัวใจ กำลังใจให้ตัวเอง – The presents to my life…from me” เป็น Art books Limited Edition การร่วมมือระหว่างนักเขียน “ทิมปนี” โดยให้ ผลงาน 333 Coffee Paint ได้สนทนากับเธอแล้วให้เธอกลั่นเป็นตัวอักษรออกมาเพื่อสามารถดูแลหัวใจตัวเองได้ เปรียบกับให้งาน”ศิลปะ” ได้สนทนากับ”ตัวอักษร”

ALL ART BOOK สำนักพิมพ์เล็ก ๆ เพื่อรักษาความทรงจำของเมือง

Kenny Keng ยังเป็นผู้ก่อตั้ง ALL ART BOOK Publisher แนวคิดของสำนักพิมพ์นี้ไม่ได้มุ่งแข่งขันกับสำนักพิมพ์เชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่ แต่ตั้งใจทำหน้าที่เป็น “คลังความทรงจำขนาดเล็ก” ทั้งหนังสือศิลปะ บันทึกท้องถิ่น งานวรรณกรรม รวมถึงเรื่องเล่าที่อาจไม่มีพื้นที่ในระบบสำนักพิมพ์กระแสหลัก แนวคิดนี้สอดคล้องกับสิ่งที่ Kenny ทำมาตลอดชีวิต คือ “การรักษาสิ่งเล็ก ๆ ที่กำลังจะหายไป”

งานเขียนในฐานะส่วนหนึ่งของงานศิลปะ

สำหรับ Kenny Keng การเขียนหนังสือไม่เคยถูกแยกออกจากงานศิลปะ ภาพวาดของเขามักมีเรื่องเล่าซ่อนอยู่ และงานเขียนของเขาก็มักมี “ภาพ” ซ่อนอยู่ในภาษา นี่ทำให้งานทั้งหมดของเขาเชื่อมโยงกันเป็นโลกเดียวกัน ทั้งเว็บไซต์ สมุดสเก็ตช์ หนังสือ นิทรรศการ บทความ วิดีโอ และบทสนทนาใน Kenny’s House 

ทั้งหมดกลายเป็นส่วนหนึ่งของ “Digital Archive” ที่กำลังบันทึกวิวัฒนาการของเมืองพิชัยผ่านสายตาของศิลปินคนหนึ่ง

วรรณกรรมในฐานะการเยียวยา

ช่วงหลัง งานเขียนของ Kenny Keng เริ่มมีมิติของ “การเยียวยาจิตใจ” มากขึ้น เนื้อหาหลายชิ้นพูดถึง ความเหนื่อยล้าของผู้คนยุคใหม่ ความเงียบ การกลับมาใช้ชีวิตช้าลง และการมองเห็นคุณค่าของตัวเองอีกครั้ง สิ่งเหล่านี้เชื่อมโยงกับแนวคิด Art Therapy ที่เขาทำต่อเนื่องมาหลายปี งานเขียนของเขาจึงไม่ได้เป็นเพียงวรรณกรรม แต่ทำหน้าที่คล้าย “พื้นที่พักใจ” สำหรับผู้อ่านจำนวนมาก

หนังสือในฐานะ Soft Power ของเมืองพิชัย

หนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจที่สุด คือ Kenny Keng ใช้ “หนังสือ” เป็นส่วนหนึ่งของการสร้าง Soft Power ให้เมืองพิชัย แทนที่จะโปรโมตเมืองผ่านการตลาดแบบทั่วไป เขากลับเลือกใช้ เรื่องเล่า ความทรงจำ บันทึกประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวรรณกรรม เพื่อทำให้ผู้คน “รู้สึก” กับเมืองแห่งนี้ 

แนวทางนี้ทำให้พิชัยค่อย ๆ เปลี่ยนจาก “เมืองทางผ่าน”กลายเป็น “เมืองที่มีเรื่องเล่า”

ผลงานแนวคิดศิลปะ Thai Zen

เมื่อศิลปะ ความเงียบ และชีวิตธรรมดากลายเป็นหนึ่งเดียว ค.ศ. 2024 – ปัจจุบัน

หลังผ่านการเดินทางมายาวนาน ทั้งโลกศิลปะ ธุรกิจ การเดินทาง การค้นคว้าประวัติศาสตร์ และการทำงานกับผู้คน งานของ Kenny Keng ในปัจจุบันเริ่มเข้าสู่ช่วงที่นิ่ง ลึก และเรียบง่ายมากขึ้น เขาเรียกบรรยากาศและแนวทางชีวิตช่วงนี้ว่า “Thai Zen” ไม่ใช่เซนแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมทั้งหมด และไม่ใช่งานมินิมอลตามกระแสสมัยนิยม

แต่คือการผสมกันระหว่าง ความเรียบง่ายแบบไทย วิถีชีวิตเมืองเล็ก ความสงบแบบตะวันออก  ศิลปะร่วมสมัย วัฒนธรรมการกินชา กาแฟ และการสนทนา รวมถึงความงามของ “ชีวิตธรรมดา” 

Thai Zen ไม่ใช่สไตล์ตกแต่ง

แต่คือ “วิธีมองโลก”

สำหรับ Kenny Keng Thai Zen ไม่ได้หมายถึงเพียงโทนสี ภาพถ่าย หรือการจัดพื้นที่ แต่มันคือ “สภาวะ” คือการมองเห็นความงามในสิ่งที่คนส่วนใหญ่มองข้าม

Kenny’s House ในยุค Thai Zen

ในช่วงหลัง Kenny’s House เริ่มเปลี่ยนจาก Art Space ทั่วไป ไปสู่พื้นที่ที่มีบรรยากาศเฉพาะตัวมากขึ้น ผู้คนจำนวนมากไม่ได้เดินทางมาเพียงเพื่อกินอาหารหรือดูงานศิลปะ แต่เดินทางมาเพื่อ “รู้สึกถึงบางอย่าง” หลายคนเรียกมันว่า ความสงบ ความช้า ความจริงใจ หรือความรู้สึกเหมือนได้พักใจ ทั้งหมดนี้คือแก่นของ Thai Zen

ศิลปะที่ลดทอน แต่ลึกขึ้น

ผลงานในยุค Thai Zen ของ Kenny Keng เริ่มลดทอนรายละเอียดบางอย่างลง สีเงียบขึ้น
องค์ประกอบนิ่งขึ้น พื้นที่ว่างมากขึ้น แต่ในความเรียบง่ายนั้น กลับมี “อารมณ์” และ “ความทรงจำ” มากขึ้นกว่าเดิม นี่เป็นช่วงที่งานของเขาเริ่มเคลื่อนไปใกล้แนวคิด Wabi-Sabi  Zen Aesthetic  Emotional  minimalism และ Contemporary Asian Atmosphere แต่ยังคงมีรากแบบไทยและพิชัยชัดเจน

Thai Zen กับเมืองพิชัย

สิ่งที่น่าสนใจคือ Kenny Keng ไม่ได้พยายามเปลี่ยนพิชัยให้กลายเป็นเมืองญี่ปุ่นหรือเกาหลี แต่พยายามค้นหา “ความสงบในแบบไทย” เขาเชื่อว่า เมืองเล็กของไทยมีเสน่ห์บางอย่างที่โลกยุคใหม่กำลังโหยหา ทั้งความสัมพันธ์ของผู้คน ความไม่เร่งรีบ อาหารท้องถิ่น บ้านไม้เก่า ตลาดเช้า วัฒนธรรมการนั่งคุย และความเรียบง่ายที่ยังมีชีวิตอยู่จริง 

Thai Zen จึงไม่ใช่การ “สร้างภาพ” แต่คือการมองเห็นคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่แล้ว

Thai Zen ในฐานะ Soft Power ใหม่

ในขณะที่หลายพื้นที่พยายามสร้างแลนด์มาร์กขนาดใหญ่ Kenny Keng กลับเลือกใช้ “ความรู้สึก” เป็น Soft Power เขาไม่ได้ขายความอลังการ แต่ขาย “บรรยากาศ” ไม่ได้ขายความหรูหรา แต่ขาย “ความจริงใจ” แนวคิดนี้ทำให้ Kenny’s House และเมืองพิชัย เริ่มกลายเป็นพื้นที่ที่นักเดินทางสายศิลปะ วัฒนธรรม และ Slow Life สนใจมากขึ้น โดยเฉพาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่กำลังมองหา ความสงบ ความหมาย และพื้นที่ที่ทำให้ตัวเองกลับมารู้สึกถึงชีวิตอีกครั้ง 

Thai Zen กับอนาคตของ Kenny Keng

ปัจจุบัน Thai Zen ไม่ได้เป็นเพียงแนวคิดทางศิลปะ แต่กำลังพัฒนาไปสู่ หนังสือ Photography Mood Interior & Space Design, Artist Retreat, Cultural Tourism, Emotional Storytelling, Digital Archive และงานเขียนเชิงเยียวยา ทั้งหมดนี้กำลังรวมกันเป็น “โลกของ Kenny Keng” ที่ชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ประโยคสรุปของยุค Thai Zen

“Thai Zen คือการใช้ชีวิตอย่างช้า ๆ ท่ามกลางโลกที่กำลังเร่งรีบเกินไป” หรือ “ในวันที่โลกเต็มไปด้วยเสียงดัง Kenny Keng กลับเลือกสร้างงานจากความเงียบ” หรือ “Thai Zen ไม่ได้พาผู้คนหนีโลก แต่พากลับมารู้สึกกับชีวิตอีกครั้ง”

บทสรุป

ศิลปินผู้เปลี่ยนเมืองให้กลายเป็นเรื่องเล่าที่ยังไม่จบ

เส้นทางชีวิตของ Kenny Keng สอนว่า ศิลปะไม่ต้องการเวทีใหญ่ เพียงต้องการคนที่ซื่อสัตย์กับตัวเอง เพียงพอ

จากไนท์บาซาร์เชียงใหม่ ผ่านโรงงานเฟอร์นิเจอร์ข้ามชาติ บริษัทโฮลดิ้งร่วมทุน แวะที่ Blog ท่องโลก ไปถึงแกลเลอรีในย่าน Bukchon กรุงโซล และย้อนกลับมายืนในเมืองพิชัย ทุกจุดในชีวิตร้อยเรียงด้วยด้ายเส้นเดียวกัน

นั่นคือความเชื่อว่า “เมืองเล็กมีเรื่องเล่าที่ยิ่งใหญ่ ศิลปะคือกุญแจที่ไขให้โลกได้ฟัง”

สำหรับพิชัยในอดีต  เมืองที่คนรู้จักเพียงพระยาพิชัยดาบหักในตำราเรียน  Kenny Keng ทำให้มันมีชีวิต มีสี มีเสียง และมีที่ยืนบนแผนที่ของโลก Kenny Keng ไม่ได้รอให้โลกเดินทางมาหาเขา แต่ค่อย ๆ สร้างคุณค่าให้กับบ้านเมืองที่ตนอยู่ จนผู้คนเริ่มเดินทางเข้ามาเอง 

จากจิตรกรในเชียงใหม่สู่..ศิลปินนักเล่าเรื่อง 

จากนักเดินทาง..สู่ผู้เก็บความทรงจำของเมือง 

วันนี้ “พิชัย” ในสายตาของหลายคน ไม่ใช่เพียงเมืองในหน้าประวัติศาสตร์อีกต่อไป แต่มันคือเมืองที่มีศิลปะ มีชีวิต มีเรื่องเล่า และเบื้องหลังเหล่านั้นมักมีชื่อของ Kenny Keng อยู่เสมอ

เส้นทางชีวิตของ Kenny Keng (วิทยา ศรีม่วง) สะท้อนให้เห็นว่า การพัฒนาทางศิลปะและวัฒนธรรมที่ยั่งยืนนั้นมิได้เกิดจากนโยบายหรืองบประมาณเพียงอย่างเดียว หากแต่เกิดจากบุคคลที่มีความมุ่งมั่น ความต่อเนื่อง และความซื่อสัตย์ต่อพันธกิจที่ตนเองกำหนด

ตลอดระยะเวลากว่า 35 ปี เขาได้ดำรงบทบาทสำคัญในฐานะศิลปิน นักเขียน นักการศึกษา ผู้ประกอบการเชิงสร้างสรรค์ และนักวิจัยทางวัฒนธรรม โดยมีอำเภอพิชัยเป็นทั้งแรงบันดาลใจและพื้นที่ปฏิบัติการ

ความสำเร็จที่โดดเด่นที่สุดประการหนึ่งของเขา คือการทำให้เมืองพิชัยเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ โดยเฉพาะในสาธารณรัฐเกาหลี ผ่านการสร้างสายสัมพันธ์ทางศิลปะที่มีรากฐานจากการเดินทางและมิตรภาพ จนนำไปสู่การรายงานข่าวในสื่อชั้นนำของเกาหลีใต้หลายสำนัก รวมทั้ง Newsis, JoongAng Ilbo, Newspost และ Sports Seoul

บทบาท Kenny Keng จึงมิได้หยุดอยู่แค่การเป็นศิลปินผู้สร้างผลงาน แต่เขาคือสะพานเชื่อมระหว่างอดีตและปัจจุบัน ระหว่างท้องถิ่นและนานาชาติ ระหว่างศิลปะและชีวิตประจำวัน – ผ่านพู่กัน ปากกา ชามก๋วยเตี๋ยว และเรื่องเล่าของเมืองพิชัยที่เขาไม่เคยหยุดบอกเล่าผ่านทุกสิ่งที่เขาเรียกว่า “งานศิลปะ”

ประโยคหนึ่งที่สะท้อนตัวตนของ Kenny Keng ได้ชัดที่สุด คือ

“ถ้าเราไม่เริ่มทำในวันนั้น วันนี้ผู้คนคงรู้จักแค่พระยาพิชัยดาบหักในบทเรียน แต่คงไม่รู้ว่าเมืองพิชัยอยู่ตรงไหนบนแผนที่ประเทศไทย”

ประโยคนี้ไม่ได้เป็นเพียงคำพูดของศิลปินคนหนึ่งแต่มันคือหัวใจของคนที่เลือกใช้ชีวิตเพื่อบ้านของพ่ออย่างแท้จริง และบางที…สิ่งที่ Kenny Keng กำลังสร้าง อาจไม่ใช่แค่ผลงานศิลปะแต่คือ “ความทรงจำร่วม” ของผู้คนจำนวนมาก ที่กำลังค้นหาความหมายของชีวิต ผ่านเมืองเล็ก ๆ ที่ชื่อว่า “พิชัย”

หมายเหตุ: บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของ Digital Archive เพื่อบันทึกวิวัฒนาการทางศิลปะและมรดกทางวัฒนธรรมของ วิทยา ศรีม่วง (Kenny Keng) รวบรวมจากแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ ได้แก่ kennyart.wixsite.com, kenny-keng.com, alphafo.bloggang.com และสื่อมวลชนที่ได้รับการยืนยัน ทั้งในประเทศไทย ได้แก่ The People, คมชัดลึก, TruePlookpanya และสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม (OCAC) และในสาธารณรัฐเกาหลี ได้แก่ 뉴시스 Newsis, 중앙일보 JoongAng Ilbo, 뉴스포스트 Newspost และ 스포츠서울 Sports Seoul

แหล่งอ้างอิงจากสื่อมวลชน

สื่อมวลชนไทย

สื่อมวลชนสาธารณรัฐเกาหลี (นิทรรศการ The New World กรุงโซล)

แหล่งอ้างอิง

• Kenny Keng Official Website 
• Kenny Keng Gallery Archive 
• Kenny Keng Books Archive 
• Kenny Keng Resume & Timeline 
• Kenny Keng YouTube Channel 

แนวคิดและข้อมูลบางส่วนอ้างอิงจาก Digital Archive ของ Kenny Keng 

ติดตามทุกช่องทาง:  kenny-keng.com | kennyart.wixsite.com/kenny | alphafo.bloggang.com | facebook.com/artistkennykeng 

ช่องทางทั้งหมดของ Kenny Keng

F13 – เด็กชายในโลกสีน้ำตาล คือหนึ่งในหนังสือเหล่านั้น 

ผลงานวรรณกรรมกึ่งเยาวชนกึ่งปรัชญาชีวิต ของ Kenny Keng (วิทยา ศรีม่วง) ศิลปินและนักเล่าเรื่องผู้ใช้ทั้ง “ภาพ” และ “คำ” เป็นภาษาของความรู้สึก ซึ่งเบื้องหลังหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นจากจินตนาการเพียงอย่างเดียว มันเกิดขึ้นจากการสูญเสียลูกชาย ในช่วงเริ่มต้นปี 2020 เพียงประมาณ 30 นาทีหลังเข้าสู่ปีใหม่ ก่อนที่โลกทั้งใบจะเข้าสู่ยุคการระบาดใหญ่ของ COVID-19 ไม่นานนัก

ในขณะที่โลกกำลังหวาดกลัวโรคระบาด Kenny กลับกำลังเผชิญ “ความเงียบ” อีกรูปแบบหนึ่ง ความเงียบของบ้าน ความเงียบของการไม่มีเสียงลูก และความเงียบของคนที่ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่ออย่างไรต่อไป ในระยะนั้นเขาแทบไม่สามารถทำอะไรได้เลยตลอดเกือบหนึ่งปีเต็ม 

สิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ คือ “ความคิดถึง”

ระหว่างนั้น Kenny ได้จัดนิทรรศการศิลปะพร้อมกับลูกสาว เกี่ยวกับลูกชายของพ่อ และพี่ชายของเธอ ราวกับพยายามสนทนากับใครบางคน ผ่านภาพวาด ความทรงจำ และพื้นที่ว่าง เขาเริ่มค้นพบว่า
บางที…คนที่จากไป อาจไม่ได้หายไปจริง ๆ เพราะในหลายความทรงจำ ลูกชายยังคงพยายาม “บอกอะไรบางอย่าง” กับเขาเสมอ

ก่อนที่วันหนึ่งเขาจะเริ่มเขียนถึง “เด็กชายคนหนึ่งที่อยู่ในโลกสีน้ำตาล” เด็กชายที่ไม่มีชื่อจริง มีเพียงรหัสว่า “F13”

เมื่อตัวเลข กลายเป็นชีวิต

F13 ไม่ใช่ชื่อคน แต่มันคือ “รหัส” ของเด็กชายคนหนึ่ง ผู้เดินเข้ามาในชีวิตผู้คน เปลี่ยนบางอย่างในใจพวกเขา แล้วค่อย ๆ ทิ้งร่องรอยเอาไว้โดยไม่รู้ตัว 

ในสายตาของ Kenny Keng  F13 จึงไม่ใช่เพียงตัวละคร แต่เป็นเหมือน “ของขวัญที่ไม่มีชื่อ” เหมือนความทรงจำบางอย่างที่แม้จับต้องไม่ได้ แต่ยังคงอยู่กับเราเสมอ หลายคนที่อ่านหนังสือเล่มนี้อาจรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยาย แต่หลายคนก็รู้สึกเหมือนกำลังส่องกระจก กลับเข้าไปมองบางช่วงชีวิตของตัวเองเช่นกัน

โลกสีน้ำตาล ที่ไม่ได้หม่นหมอง

“โลกสีน้ำตาล” ในหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้หมายถึงโลกที่เศร้าหรือโลกที่สดใสเหมือนนิทานเด็กทั่วไป แต่มันคือโลกของความเงียบ ความเหงา คำถาม และความรู้สึกที่มนุษย์หลายคนซ่อนเอาไว้ภายในใจ มันคือโลกของร่องรอยเวลา โลกของความทรงจำ โลกของความจริงที่ไม่ฉาบฉวย แม้กระทั่งตัวละครภายในเล่มที่หลากหลาย ชวนตั้งคำถามและอยากรู้วิถีชีวิตตอนต่อไปของพวกเขา เด็กชายในเรื่องก็ไม่ได้เป็นเพียงตัวละคร แต่คือเศษเสี้ยวของบทสนทนาระหว่างพ่อกับลูก ที่ยังคงดำเนินต่อไป แม้ในวันที่อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ตรงหน้าแล้ว

สีน้ำตาลใน F13 จึงเป็นสีของความอบอุ่น แม้ในวันที่หัวใจยังเจ็บปวดอยู่ และในโลกแบบนั้นเอง เด็กชายที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ กลับกลายเป็นตัวละครที่ผู้คนจดจำได้มากที่สุด 

หนังสือที่เกิดจากการฟัง “สิ่งที่ยังอยู่”

สิ่งที่ทำให้ F13 แตกต่างจากวรรณกรรมทั่วไป คือหนังสือเล่มนี้ไม่ได้พยายามอธิบายความสูญเสียอย่าง ตรงไปตรงมา แต่มันค่อย ๆ พาผู้อ่านเดินผ่าน ความเหงา ความเงียบ ความรัก และบทสนทนาที่ยังไม่จบ

Kenny เคยกล่าวถึงแรงบันดาลใจของงานชิ้นนี้ว่า หลายครั้งเขารู้สึกเหมือนลูกชายยังคงพยายาม “บอกอะไรบางอย่าง” กับเขาเสมอ F13 จึงเหมือนหนังสือที่เกิดจากการพยายามรับฟัง สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในหัวใจ

F13 จึงไม่ใช่เพียงหนังสือสำหรับ “อ่าน” แต่เป็นหนังสือที่ค่อย ๆ ชวนให้เรากลับไปฟังเสียงบางอย่างในใจตัวเอง เสียงของคนที่คิดถึง เสียงของสิ่งที่สูญเสีย และเสียงของเด็กตัวเล็ก ๆ ภายในตัวเรา
ที่บางครั้ง…ก็ยังรอให้ใครสักคนเข้าใจอยู่เสมอ

อาจเป็นไปได้ว่า เด็กชายในโลกสีน้ำตาลไม่ได้อยู่ในหนังสือเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ในตัวของใครหลายคนที่เคยสูญเสียอะไรบางอย่างไปเหมือนกัน

ศิลปะการเล่าเรื่องของ Kenny Keng

Kenny Keng หรือ วิทยา ศรีม่วง เป็นศิลปินร่วมสมัย นักเขียน และผู้ก่อตั้ง Kenny’s House
พื้นที่สร้างสรรค์ที่เชื่อมโยงศิลปะ การเดินทาง ความทรงจำ และการเยียวยาเข้าด้วยกัน เขาเป็นศิลปินที่มีลักษณะเฉพาะในการใช้ “ภาพวาด” และ “ตัวอักษร” ทำงานร่วมกัน 

ภาพประกอบใน F13 ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่ทำหน้าที่เหมือนเศษเสี้ยวความทรงจำ หลายภาพเต็มไปด้วยพื้นที่ว่าง หลายเส้นสายดูไม่สมบูรณ์แบบ แต่กลับทำให้ผู้อ่านรู้สึกใกล้กับความเป็นมนุษย์มากขึ้น นี่คือสไตล์ที่ทำให้ผลงานของ Kenny ไม่ใช่เพียง “หนังสือ” แต่กลายเป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ 

ภาพประกอบทุกภาพในหนังสือเล่มนี้ ถูกวาดขึ้นด้วยอารมณ์มากกว่าความสมบูรณ์แบบ หลายเส้นสายคล้ายความทรงจำที่พร่าเลือน หลายฉากเต็มไปด้วยพื้นที่ว่างราวกับตั้งใจปล่อยให้ผู้อ่านเติม “บางคน” ลงไปเอง 

ความรู้สึกของความไม่สมบูรณ์เหล่านี้ถูกเปรียบเหมือนกับที่ใครบางคนที่ได้เปรียบเปรยไว้ถึงรอยหยดหรือคราบกาแฟบนหน้ากระดาษ แผ่นไม้เก่าที่ผ่านลม ฝน แดด หรือกระทั่งภาพวาดลายเส้นจากหมึกและกาแฟ ที่เขาเปรียบดั่งร่องรอยของลมหายใจแห่งปัจจุบัน ณ ช่วงเวลานั้น และสุดท้ายสิ่งเหล่านี้ก็กลายเป็นร่องรอยของกาลเวลา ซึ่งเป็นลายเซ็นทางศิลปะของ Kenny Keng มาโดยตลอด

ซึ่งผลงานของ Kenny มักมีลักษณะเฉพาะคือ การใช้ศิลปะเป็นพื้นที่เยียวยาความรู้สึก เชื่อมโยงความทรงจำ การเดินทาง ชีวิต และความเป็นมนุษย์เข้าด้วยกัน และแนวทางดังกล่าวยังปรากฏชัดในโปรเจกต์ต่าง ๆ ภายใต้ Kenny’s House และงานนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยของเขา

ทำไม F13 จึงยังอยู่ในใจคนอ่าน

เพราะสุดท้ายแล้ว F13 ไม่ได้พูดถึงแค่เด็กชายคนหนึ่ง แต่มันพูดถึง “ใครบางคน” ที่แต่ละคนเคยสูญเสียไป บางคนอ่านแล้วคิดถึงลูก บางคนคิดถึงพ่อแม่ บางคนคิดถึงตัวเองในวัยเด็ก และบางคนเพิ่งค้นพบว่า ตัวเองกำลังพยายามเยียวยาหัวใจของตัวเองอยู่โดยไม่รู้ตัว

หนังสือเล่มเล็กเล่มนี้ จึงพิสูจน์ว่า ขนาดของหนังสือไม่ได้กำหนดขนาดของความรู้สึกที่มันจะทิ้งเอาไว้ เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่เคยจางหายไป เพียงแต่มันถูกเก็บไว้บนโลกที่ Kenny ได้สร้างมันขึ้นมาอีกใบเหมือนเอาไว้เป็นจุดรับสัญญาณแห่งความคิดถึงนั้น ซึ่งมาถึงตอนนี้ “ความคิดถึง” กลายเป็นสัญญาณรอส่ง ที่สามารถส่งไปผู้รับถึงเรียบร้อยแล้ว

บทส่งท้าย

ในโลกสีน้ำตาลของ Kenny Keng มีเด็กชายคนหนึ่งเดินอยู่เงียบ ๆ  เขาไม่มีชื่อจริง มีเพียงรหัสว่า “F13” แต่หลังจากอ่านจบ บางทีคุณอาจพบว่า นี่คือหนึ่งในชื่อที่คุณจะจดจำได้มากที่สุด ในชีวิตการอ่านของคุณ 

และบางที…เด็กชายคนนั้น อาจไม่ได้อยู่แค่ในหนังสือ แต่อยู่ในหัวใจของทุกคน ที่ยังคิดถึงใครบางคนอยู่เสมอ

แต่สำหรับผมแล้ว ศิลปะไม่เคยอาศัยอยู่เพียงบนกระดาษหรือเฟรมผ้าใบ บางครั้งศิลปะนั้นก็แอบซ่อนอยู่ในเสียงหัวเราะของผู้คน อยู่ในสายตาของใครบางคนที่ยืนนิ่งมองภาพอย่างเงียบงัน หรืออยู่ในเด็กคนหนึ่งที่หยุดวิ่งแล้วถามผมว่า “พี่กำลังวาดอะไรอยู่”

บางครั้งศิลปะก็แทรกตัวอยู่ในทั้งเมือง อยู่ในถนนเก่า กำแพงที่สีหลุดล่อนซีดจาง เสียงดนตรี กลิ่นอาหาร แสงแดดยามเย็น รวมถึงความทรงจำของผู้คนที่ยังคงหายใจอยู่ในพื้นที่นั้น

ช่วงเริ่มต้นของชีวิตการทำงานศิลปะ ผมเคยวาดภาพเหมือน วาดงานแนวสมจริงตามต้นแบบ

ผู้คนมักยืนล้อมดูอยู่รอบตัวผม ผมได้ยินเสียงกระซิบชื่นชม เห็นรอยยิ้ม เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความพอใจและแน่นอน ราคาของงานก็ค่อย ๆ สูงขึ้นตามเวลา

แต่ในขณะเดียวกัน ผมกลับรู้สึกว่า มีบางอย่างในตัวเองกำลังค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนลงไปอย่างช้า ๆ ผมไม่อาจอธิบายได้ในตอนนั้นว่ามันคืออะไร ผมเพียงรู้สึกว่าแม้ภาพจะสวยขึ้น แต่หัวใจของผมกลับเงียบลง จนวันหนึ่ง..ผมตัดสินใจหยุดวาดงานประเภทนั้น
ไม่ใช่เพราะผมเกลียดมัน แต่เพราะผมเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองกำลังหลงทางออกจากความรู้สึกที่แท้จริงของการสร้างงานศิลปะที่ผมเชื่อในส่วนลึกของใจ

หลายปีต่อมา ผมเริ่มเข้าใจตัวเองมากขึ้น เมื่อได้ออกไปทำงานในพื้นที่จริงหลายต่อหลายชิ้น ผมเริ่มทำ Live Paintingท่ามกลางเสียงดนตรี เสียงผู้คน บรรยากาศของการแสดงสด และพลังงานของเมืองทั้งจากงานที่พี่น้องศิลปินร่วมกันจัดขึ้นในระดับจังหวัด รวมถึงงานที่ผมตั้งใจสร้างขึ้นด้วยหัวใจของตัวเองอย่าง “Phichai Colorful – สีสันเมืองพิชัย”
ในช่วงเวลาที่ผู้คนกำลังจ้องมองผมขณะวาดภาพ ผมกลับไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลัง “โชว์วาดรูป” แต่ผมรู้สึกเหมือนกำลังสนทนากับผู้คนผ่านจังหวะของเส้น น้ำหนักของหมึกดำ เสียงดนตรี เวลา และลมหายใจของบรรยากาศตรงหน้า

มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่งดงามมาก

ความรู้สึกเหมือนบางสิ่งที่เคยแห้งเหือดอยู่ภายใน กำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนเนื้อเยื่อของจิตวิญญาณที่เคยถูกกัดกร่อน กำลังได้รับการปลูกถ่ายใหม่อย่างช้า ๆ และเริ่มเติบโตขึ้นอีกครั้งผ่านทุกการแสดง Live Painting
เวลาทำงานแบบนี้ ผมแทบไม่เคยวางแผนละเอียดจนเกินไป ผมชอบปล่อยให้เสียงดนตรี อากาศ กลิ่นอาหาร เสียงรถ เสียงคนเดิน เสียงลมหายใจ สายตาของผู้คน หรือแม้แต่ “ความเงียบ” ได้ไหลเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของภาพ

เพราะสำหรับผม ภาพที่ดีไม่ใช่ภาพที่สมบูรณ์ที่สุด แต่คือภาพที่ยังมีชีวิตหายใจอยู่ในนั้น บางงาน

ผมจำได้ว่าตัวเองเดินอยู่ในเมืองเก่าเป็นเวลานาน ก่อนจะเริ่มลงเส้นแรก ผมมองเห็นร้านเก่า กำแพงเก่า ผู้คนสูงวัยที่ยังคงใช้ชีวิตอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ และในช่วงเวลานั้นเอง ผมรู้สึกเหมือนเมืองกำลังเล่าเรื่องบางอย่างให้ผมฟัง

ส่วนผม ก็เพียงแค่นั่งฟังมันผ่านปลายพู่กัน

ผมชอบช่วงเวลาที่ผู้คนหยุดเดิน แล้วยืนนิ่งดูภาพที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า เพราะในวินาทีนั้น
ศิลปะไม่ได้เป็นของศิลปินเพียงคนเดียวอีกต่อไป บางคนยิ้ม บางคนถาม บางคนเพียงยืนเงียบ

แต่ผมรู้ว่า พวกเขากำลังรู้สึกบางอย่างร่วมกันกับงานตรงหน้า ผมชอบคำว่า “สีสัน” แม้งานหลายชิ้นของผมจะใช้เพียงหมึกสีดำบนพื้นสีขาว เพราะผมเริ่มเข้าใจว่าสีสันที่แท้จริง อาจไม่ได้อยู่ในเฉดสีของภาพ แต่อยู่ในผู้คนที่กำลังเติมชีวิตลงไปในพื้นที่ว่างเหล่านั้นร่วมกัน

‘สีสัน’ ในความหมายของผมจึงอาจหมายถึงวัฒนธรรม เสียงเพลง อาหาร เรื่องเล่า รอยยิ้ม ความแตกต่าง รวมถึงการอยู่ร่วมกันของผู้คนในเมืองเดียวกัน

เวลาผมวาดสดในงานแบบนี้ ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นศิลปินที่อยู่สูงกว่าคนดู ผมรู้สึกเหมือนเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่กำลังนั่งคุยกับเมืองผ่านพู่กัน หมึกดำ และผืนผ้าใบสีขาว

สำหรับผม “Phichai Colorful – สีสันเมืองพิชัย” คือหนึ่งในงานที่ใกล้หัวใจมากที่สุด เพราะผมไม่ได้อยากสร้างเพียงงานอีเวนต์ แต่ผมอยากให้ผู้คนกลับมามอง “พิชัย” ด้วยสายตาใหม่อีกครั้ง เมืองเล็ก ๆ ที่หลายคนเคยมองผ่าน แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยเรื่องราว ความงดงาม และชีวิตที่ซ่อนอยู่ในทุกมุมถนน

ผมเชื่อเสมอว่า ศิลปะไม่จำเป็นต้องอยู่ในแกลเลอรี่ใหญ่เท่านั้น

บางครั้ง การที่เด็กคนหนึ่งเห็นศิลปินนั่งวาดรูปอยู่ริมถนน อาจเปลี่ยนชีวิตหรือความฝันของเขาไปทั้งชีวิตก็ได้ เหมือนกับที่ครั้งหนึ่งผมเองก็เคยยืนมองลายเส้นของครูบนกระดานดำ เคยมองโปสเตอร์วาดมือหน้าโรงหนัง หรือผลงานของศิลปินริมทาง ด้วยสายตาของเด็กคนหนึ่งที่กำลังค้นหาความหมายบางอย่างในชีวิต

Performance Art สำหรับผม จึงไม่ใช่การแสดงที่ต้องยิ่งใหญ่ แต่มันคือการเอา “ตัวตนจริง ๆ” ลงไปอยู่ในช่วงเวลานั้น เหงื่อจริง ความรู้สึกจริง พลังงานจริง และผู้คนจริง ๆ

หลายครั้ง ภาพที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว กลับสำคัญน้อยกว่าช่วงเวลาระหว่างการวาด เพราะในช่วงเวลานั้น คนแปลกหน้าเริ่มหันมาพูดคุยกัน เด็กเริ่มกล้าตั้งคำถามและถามคำถามนั้นออกมา ผู้สูงอายุเริ่มเล่าเรื่องชีวิตและเมืองของตัวเอง ซึ่งศิลปะก็ไม่ได้เป็นเพียง “ภาพ” ที่ถูกแขวนไว้บนฝาผนังอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่ทำให้มนุษย์กลับมาเชื่อมโยงถึงกันอีกครั้ง ผมคิดว่านี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมยังคงทำงานแบบนี้เสมอเมื่อมีโอกาส

เพราะท้ายที่สุดแล้วผมไม่ได้อยากเพียงสร้างภาพที่สวยงาม แต่ผมอยากสร้าง “ความรู้สึกบางอย่าง” ให้ยังคงหลงเหลืออยู่ในหัวใจของผู้คน

แม้งานแสดงจะจบลงไปแล้วก็ตาม

มันอาจฟังดูแปลกสำหรับคนที่เป็นศิลปิน คนที่ใช้ชีวิตอยู่กับการวาดภาพมาตลอด แต่ความจริงคือ เมื่อเราค่อย ๆ เติบโตอยู่ในโลกของงานศิลปะที่มี “รูปแบบ” ชัดเจนมากขึ้น..เราจะเริ่มมีความกลัวบางอย่างโดยไม่รู้ตัว

‘กลัวว่าเส้นสด ๆ จะทำให้ภาษางานที่สร้างมานานนั้นเสียไป’
‘กลัวว่าจะถูกมองว่ายังติดอยู่กับการฝึกทักษะแบบนักศึกษา’
‘กลัวว่าตัวเองจะย้อนกลับไปยึดติดกับ “ความเหมือนจริง” จนไม่สามารถหลุดออกจากกรอบเดิม ๆ ที่โลกศิลปะพยายามผลักให้ก้าวข้าม’

บางครั้งเราก็ไม่ได้หยุดวาดเพราะหมดรัก แต่หยุด..เพราะคิดมากเกินไป

ผมพยายามหาเหตุผลมากมายมารองรับความกลัวเหล่านั้น โดยไม่รู้เลยว่า ตัวเองค่อย ๆ ห่างออกจากความสุขเล็ก ๆ ของการ Sketch ไปทุกที

จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมได้เจอเพื่อนศิลปินชาวอังกฤษคนหนึ่ง และเราออกไป Sketch เมืองพิชัยด้วยกัน วันนั้นทำให้ผมเริ่มมองเห็น “ความสนุก” อีกครั้ง แม้ในใจลึก ๆ ยังปล่อยตัวเองได้ไม่เต็มที่นัก เส้น แสงเงา วิธีคิด หลายอย่างยังติดอยู่กับทักษะเดิม กับสิ่งที่เคยใช้เวลาทุ่มเทฝึกฝนมาทั้งชีวิต แต่หลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้เจอกลุ่ม Sketchers และ Bangkok Sketchers ในงาน “Phichai Colorful” ที่จัดขึ้นครั้งแรกในเมืองพิชัย

ภาพที่ผมเห็นวันนั้นเรียบง่ายมาก แต่กลับงดงามอย่างประหลาด ผู้คนกำลังนั่งวาดทุกสิ่งตรงหน้าอย่างอิสระ ร้านกาแฟ ต้นไม้ คนเดินผ่าน บ้านเก่า จักรยาน ศาลเจ้า แม้แต่แก้วน้ำบนโต๊ะ
ไม่มีใครกำลังพยายามสร้าง “ผลงานชิ้นเอก” พวกเขาแค่กำลังมีความสุขกับการใช้เส้นและสีสันที่พวกเขาเลือกใช้ และมีความสุขกับช่วงเวลาตรงหน้า

วันนั้นทำให้ผมนึกถึงบางอย่างที่หายไปจากชีวิตนานมากแล้ว ความสุขแบบเด็ก ๆ ความรู้สึกของการปล่อยมือให้เส้นเดินไปเองโดยไม่ต้องคิดว่าจะขายได้ไหม นักสะสมจะคิดอย่างไร แกลเลอรี่ต่างประเทศที่เคยร่วมงานกันจะมองสิ่งนี้แบบไหน หรือมันจะเข้ากับตลาดศิลปะที่ผู้คนติดตามผมอยู่หรือเปล่า

ผมจึงเริ่ม Sketch อีกครั้ง เริ่มจากกระดาษเล็ก ๆ สมุด Sketch ธรรมดา โปสการ์ดเก่า ๆ บางครั้งวาดเพียง 5 นาที บางครั้ง 10 หรือ 15 นาที และน่าแปลกเหลือเกิน ยิ่งออก Sketch มากขึ้น ยิ่งวาดเร็วขึ้นเท่าไร ผมกลับยิ่งรู้สึกใกล้ตัวเองมากขึ้นเท่านั้น
ผมเริ่ม Sketch ทุกอย่างที่เห็น ต้นไม้ในเมืองพิชัย กำแพงเมืองเก่าพิชัย บ้านไม้เก่า ศาลเจ้าแม่ ผู้คนในตลาด ตรอกเล็ก ๆ หรือแม้แต่ Kenny’s House เอง ที่มีหลายมุมซึ่งผมเคยมองข้ามไป รวมถึงสถานที่ต่าง ๆ ที่ได้เดินทางไป
หลายครั้งเส้นบิดเบี้ยว ผิดรูปทรงไม่ได้เหมือนจริงเลย แต่กลับ “รู้สึกจริง”

ผมเริ่มสนุกกับปากกาพู่กันจีนที่เพื่อน Sketchers ซึ่งเป็นอาจารย์ให้ลองใช้ สนุกกับหมึกที่ไหลโดยควบคุมไม่ได้ทั้งหมด และในช่วงหลัง ๆ ผมก็เริ่มใช้พู่กันจีนจุ่มหมึกโดยตรง ผมหลงรักรอยแตกของเส้น การซึมของหมึก พื้นที่ว่างสีขาวบนกระดาษ ลมหายใจที่ค่อย ๆ ไหลไปพร้อมจังหวะของมือ ทั้งกด ยก ปล่อย ย้ำ สนุกกับเส้นที่ไม่จำเป็นต้องร่างก่อน ไม่จำเป็นต้องย้อนกลับไปแก้ไข สนุกกับอักษรไทยเซนที่บางครั้งแม้แต่หลายคนอ่านไม่ออก

แต่เมื่อมองย้อนกลับมา ความไม่สมบูรณ์เหล่านั้นกลับทำให้ผมรู้สึก “มีชีวิต” มากกว่าความพยายามจะสมบูรณ์แบบเสียอีก มันเหมือนการได้กลับมาเริ่มต้นสร้างสรรค์อีกครั้ง ด้วยหัวใจที่เบากว่าเดิม

มาถึงวันนี้ การ Sketch สำหรับผมจึงไม่ใช่งานร่างอีกต่อไป แต่มันคือการบันทึก “จังหวะของชีวิต” การบันทึก “จังหวะของลมหายใจ” แม้บางภาพจะเต็มไปด้วยเส้นที่สั่นไหว บางภาพมีเพียงคราบน้ำกับหมึกไม่กี่จุดกับกระดาษชาวที่ว่างเปล่า แต่ความว่างนั้นกลับทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์นั่นคือพื้นที่ให้เราและผู้ชมได้มีพื้นที่สำหรับจินตนาการ บางภาพเหมือนบทกวีที่ไม่มีคำแปลที่กำลังสนทนาอยู่กับเรา เพียงลำพัง แต่ทุกภาพล้วนมีช่วงเวลาซ่อนอยู่ในนั้น และแน่นอนว่ามันได้เกิดขึ้นแค่เพียงครั้งเดียว

ผมค้นพบว่าเวลาที่เรานั่ง Sketch เมืองหนึ่งอย่างเงียบ ๆ เราจะเริ่มมองเห็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่มองข้าม แสงแดดที่กระทบกำแพงเก่า เสียงลมที่ลอดผ่านต้นไม้ กระทบกับใบไม้ที่สะบัดเล่นกับแสงระยิบ ความเงียบของตรอกเล็ก ๆ สีหน้าของผู้คนที่กำลังจดจ้องจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งในโฟกัสของพวกเขา ซึ่งหลาย ๆ คน ก็เผลอนั่งเหม่อลอยแบบหลุดลอย ไร้โฟกัส

และบางครั้ง เราอาจได้มองเห็นตัวเอง ในเวอร์ชั่นที่เคยซ่อนอยู่ลึก ๆ ด้วยเช่นกัน

ทุกวันนี้ Sketch กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น แต่คงไว้เพื่อเตือนตัวเองว่า ศิลปะสามารถเรียบง่ายได้เพียงแค่เส้นไม่กี่เส้น กระดาษหนึ่งแผ่น หมึกกับพู่กันเพียงด้ามเดียว ลมหายใจที่สงบ และหัวใจที่ยังรู้สึกกับโลกตรงหน้า สิ่งที่ผมเรียกมันว่า “ปัจจุบันขณะ” และแน่นอนว่าสิ่งนี้มันจะผ่านไปแล้วกลายร่างเป็นอดีต

แต่อารมณ์ความรู้สึก ณ ช่วงเวลานั้น ได้ถูกบันทึกไว้ผ่านเส้นและสีเรียบร้อยแล้ว

ทำไมภาพหนึ่งภาพถึงเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม

ประโยคที่ว่า ‘ภาพหนึ่งภาพคือหนังสือหนึ่งเล่ม’ เป็นประโยคที่ผมพูดกับตัวเองบ่อยๆ เวลานั่งทำงาน และมันเป็นประโยคที่สรุปปรัชญาการทำงานของผมได้ดีที่สุด ความหมายของประโยคนี้คือการที่ภาพวาดหนึ่งภาพสามารถบรรจุเรื่องราวได้ไม่สิ้นสุด สามารถบอกเล่าความทรงจำทั้งชีวิต สามารถทำให้คนดูยิ้มหรือร้องไห้ได้ โดยไม่ต้องอ่านข้อความใดๆ เลย

ผมเชื่อเสมอว่าศิลปะเปรียบเสมือนอีกภาษาหนึ่งที่สามารถใช้สื่อสารกับผู้คนได้โดยตรง ข้ามพ้นกำแพงของภาษาพูดและภาษาเขียน คนจีนกับคนไทยอาจจะคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่พอเห็นภาพวาดเดียวกัน ทั้งสองคนอาจจะรู้สึกบางอย่างที่คล้ายกันได้ นี่คือความมหัศจรรย์ของภาษาภาพที่ภาษาพูดไม่มี

และเพราะเหตุนี้ ผมจึงชอบวาดภาพที่มี ‘พื้นที่ว่าง’ ให้คนดูได้จินตนาการต่อครับ ผมไม่อยากวาดทุกอย่างให้จบในเฟรมเดียว ผมอยากทิ้งปลายทางไว้ให้คนดูเดินต่อเอง เหมือนนักเขียนที่จบบทสุดท้ายของนิยายแบบเปิด ให้คนอ่านได้คิดต่อว่าตัวละครจะไปทางไหน งานของผมก็เหมือนกันครับ ผมวาดจุดเริ่มต้น ส่วนจุดจบอยู่ที่ใจของคนดู

เส้นพู่กันคือการหายใจของผม

คนทั่วไปที่ดูงานของผมอาจจะเห็นแค่ตัวอักษรไทยแนวตั้งที่เขียนด้วยพู่กันจีน หรืออาจจะเห็นแค่ภาพแมว ภาพกระต่าย ภาพธรรมชาติเรียบๆ แต่สิ่งที่ผมอยากให้คนเห็นจริงๆ คือ ‘ลมหายใจ’ ของผมที่ฝากทิ้งไว้บนผืนผ้าใบ ตัวอักษรและเส้นสายในงานของผมไม่ได้เกิดจากการพิมพ์หรือการวาดธรรมดา แต่เป็นเส้นที่ลากออกมาจากจังหวะการกลั้นและปล่อยลมหายใจของผมในวินาทีที่ผมลงพู่กันจริงๆ

เวลาผมจะลงพู่กันสักเส้นหนึ่ง ผมต้องสูดลมหายใจเข้า กลั้นไว้ แล้วปล่อยพู่กันลงไปในจังหวะที่ลมหายใจเริ่มออก หากผมหายใจไม่สม่ำเสมอ เส้นก็จะสั่น หากผมกลั้นลมหายใจนานเกินไป เส้นก็จะเกร็ง หากผมรีบร้อน เส้นก็จะขาด ดังนั้นทุกเส้นในงานของผมคือหลักฐานของการหายใจของผมในนาทีนั้น เป็นหลักฐานที่ซื่อสัตย์ที่สุด เพราะมันหลอกไม่ได้

นี่คือเหตุผลที่ผมบอกเสมอว่างานศิลปะต้องดูของจริง ไม่ใช่ดูผ่านภาพถ่าย เพราะภาพถ่ายเก็บได้แค่รูปทรง เก็บสีได้ใกล้เคียง แต่เก็บ ‘ลมหายใจ’ ที่อยู่ในเส้นไม่ได้ เวลาคุณยืนอยู่หน้าผลงานตัวจริงของผม คุณจะรู้สึกถึงจังหวะที่ผมหายใจอยู่ในนั้น รู้สึกถึงน้ำหนักของพู่กัน รู้สึกถึงความลังเลเล็กๆ ในเสี้ยววินาที สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้งานของผมมีชีวิต และเป็นสิ่งที่เครื่องจักรหรือ AI ยังทำไม่ได้

ศิลปินในแบบที่ผมอยากจะเป็น

ถ้าจะให้ผมสรุปปรัชญาการทำงานของผมในประโยคเดียว ผมคงบอกว่าผมอยากเป็นศิลปินที่ ‘ซื่อสัตย์กับตัวเอง’ ครับ ซื่อสัตย์ในความหมายที่ว่าทุกเส้นที่ผมลงไปต้องเป็นเส้นที่ผมรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่เส้นที่ผมวาดเพื่อเอาใจตลาด ไม่ใช่เส้นที่ผมลอกเลียนมาจากคนอื่น ไม่ใช่เส้นที่ผมใช้แค่ทักษะฝีมือลากออกมาแบบไม่มีหัวใจ ถ้าเส้นไหนไม่ซื่อสัตย์ ผมยอมขยำกระดาษทิ้งมากกว่าเซ็นชื่อลงไป

ผมยังอยากเป็นศิลปินที่ใช้งานของตัวเองเยียวยาตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก และถ้าหลังจากที่งานเยียวยาผมแล้ว มันยังมีพลังพอที่จะไปเยียวยาคนอื่นต่อได้ นั่นคือของแถมที่ผมรู้สึกขอบคุณ แต่ผมจะไม่วาดรูปโดยตั้งต้นว่าต้องเยียวยาใคร เพราะการทำแบบนั้นจะทำให้งานสูญเสียความจริงใจไป งานที่ตั้งใจจะช่วยคนอื่นมากเกินไป มักจะจบลงด้วยการช่วยใครไม่ได้เลย รวมถึงตัวผู้สร้างเอง

และสุดท้าย ผมอยากเป็นศิลปินที่ใช้ชีวิตอย่างมีความหมายในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ผมไม่จำเป็นต้องไปอยู่กรุงเทพฯ ไม่จำเป็นต้องไปอยู่โตเกียว ไม่จำเป็นต้องไปอยู่นิวยอร์กเพื่อที่จะเป็นศิลปินที่ ‘ประสบความสำเร็จ’ สำหรับผม ความสำเร็จคือการที่ผมตื่นนอนทุกเช้าและอยากจับพู่กัน คือการที่ผมมีคนเล็กๆ กลุ่มหนึ่งที่เข้าใจงานของผม คือการที่ผมยังมีลมหายใจเหลือพอที่จะลงเส้นใหม่บนผ้าใบในวันพรุ่งนี้ เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับชีวิตหนึ่งชีวิตแล้วครับ

วิทยา ศรีม่วง (Kenny Keng)