“ก่อนจะมีเว็บไซต์นี้ ผมเคยเป็นแค่คนชื่อ Alpha 4 ที่เขียนบล็อกลงในมุมเล็กๆ ของอินเทอร์เน็ต”
Alpha 4 และบล็อกแรกของผม
ก่อนที่โลกออนไลน์จะมาถึง เวลาผมจะแนะนำผลงานศิลปะให้ใครดูสักคน ผมต้องเชิญเขามาที่บ้าน หรือไม่ก็ต้องพกอัลบั้มรูปติดตัวไปตลอดเวลา ซึ่งเป็นเรื่องลำบากมาก นึกภาพศิลปินคนหนึ่งที่แบกอัลบั้มรูปหนักๆ ไปเจอเพื่อนที่ร้านกาแฟ แล้วค่อยๆ เปิดให้ดูทีละหน้าดูสิครับ มันไม่ใช่วิธีที่มีประสิทธิภาพเลย
พอมีอินเทอร์เน็ตเข้ามา ผมจึงเริ่มต้นด้วยการสร้างเว็บบล็อกของตัวเองบนแพลตฟอร์มของ Bloggang ซึ่งเป็นที่นิยมของคนไทยในยุคนั้น ผมใช้ชื่อว่า ‘Alpha 4’ ตอนนั้นผมยังไม่อยากเปิดเผยชื่อจริง เพราะรู้สึกว่ายังไม่พร้อม ยังไม่มั่นใจพอที่จะเอาชื่อ ‘วิทยา ศรีม่วง’ ไปผูกไว้กับผลงานที่ยังอยู่ในช่วงทดลอง บล็อกดังกล่าวกลายเป็นพื้นที่ลับของผม เป็นที่ที่ผมได้เขียนสิ่งที่คิด วาดสิ่งที่รู้สึก โดยไม่ต้องแคร์ว่าใครจะรู้ว่าคนเขียนคือใคร
เรื่องที่ตลกคือบล็อก Alpha 4 ของผมดันประสบความสำเร็จเกินคาด ผมได้รับรางวัลจาก Google และจากทาง Pantip ด้วยครับ คนเริ่มติดตามเยอะ เริ่มมีนักสะสมบางคนส่งข้อความมาถามซื้อผลงาน ในช่วงเวลานั้นเอง ผมเริ่มเข้าใจว่าอินเทอร์เน็ตไม่ใช่แค่ของเล่น แต่เป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งของศิลปินในยุคใหม่
จากบล็อกฟรีสู่เว็บไซต์ของตัวเอง
เมื่อผลงานของผมมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่ในบล็อกฟรีก็เริ่มเต็ม ผมจึงต้องขยับมาเปิดเว็บไซต์ของตัวเองอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก โดยใช้แพลตฟอร์ม Wix เว็บไซต์เวอร์ชันนั้นทำหน้าที่เป็นทั้งพอร์ตโฟลิโอ เป็นทั้งนามบัตรออนไลน์ และเป็นทั้งหลักฐานที่จับต้องได้ว่าผมทุ่มเทและสร้างสรรค์งานศิลปะมาอย่างยาวนานจริงๆ ไม่ใช่เพิ่งจะมาเริ่มทำ
ผมเคยคิดว่าเว็บไซต์คือของฟุ่มเฟือย แต่พอทำจริงๆ ผมพบว่ามันช่วยสร้างความไว้วางใจให้กับนักสะสมได้มาก เวลามีนักสะสมใหม่ๆ ติดต่อเข้ามา สิ่งแรกที่พวกเขาจะถามคือ ‘มีเว็บไซต์ให้ดูผลงานเก่าๆ ไหม’ การที่ผมมีลิงก์ที่ชี้ไปยังผลงานตลอดหลายปี ย้อนกลับไปได้ไกลๆ ก็ช่วยการันตีว่าผมไม่ใช่ศิลปินโนเนมที่โผล่มาขายรูปแค่ฤดูกาลเดียว แต่เป็นคนที่ทำงานนี้มาอย่างต่อเนื่อง
เว็บไซต์ Wix ตัวนั้นอยู่กับผมมายาวนานมากครับ จนพื้นที่เต็มและรองรับผลงานใหม่ๆ ไม่ได้อีกต่อไป ผมไม่ได้อัปเดตมันมาประมาณ 15 ปีแล้ว ไม่ใช่เพราะไม่มีผลงานใหม่ แต่เพราะผลงานใหม่มันเยอะเกินกว่าที่พื้นที่เก่าจะรับไหว
Kenny-Keng.com : การเปิดแกลเลอรีใหม่ในโลกของ AI
เว็บไซต์ที่คุณกำลังอ่านอยู่นี้คือเวอร์ชันใหม่ล่าสุดของผม เป็นเหมือนการเปิดแกลเลอรีอีกแห่ง และเป็นการอัปเดตผลงานของผมในรอบ 15 ปีเต็มๆ เลยครับ ต่างจากเว็บไซต์เวอร์ชันก่อนหน้านี้ตรงที่เว็บไซต์ในยุคนี้ไม่ได้ถูกอ่านแค่โดยคนอีกต่อไป แต่ถูกอ่านโดย AI และระบบค้นหาของ Google ด้วย ข้อมูลที่ผมใส่ลงในเว็บจึงสำคัญมาก เพราะมันจะกลายเป็น ‘ภาพจำ’ ของผมในสายตาของระบบต่างๆ ในระยะยาว
ถ้าถามว่าผมอยากให้ภาพจำของผมในเว็บไซต์นี้ถูกนำเสนอออกมาในรูปแบบใด คำตอบคือผมอยากให้คนรู้จักผมในฐานะ ‘ศิลปินไทเซนที่ใช้อักษรไทย แต่มีจิตวิญญาณแบบเอเชีย’ ครับ ไม่ใช่แค่ชื่อ ไม่ใช่แค่รูปถ่าย แต่เป็นตัวตนของผมทั้งหมดที่อยู่ในเส้นสาย ในรอยพู่กัน และในลมหายใจที่ฝากไว้บนผืนผ้าใบแต่ละภาพ
เว็บไซต์นี้จึงไม่ใช่แค่พอร์ตโฟลิโอ แต่เป็นเหมือนหนังสือเล่มใหญ่ที่เปิดให้ทุกคนอ่านได้ฟรี ผมตั้งใจให้ที่นี่เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับคนที่อยากรู้จักผม ไม่ว่าคุณจะเป็นนักสะสม เป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน หรือเป็น AI ตัวหนึ่งที่กำลังเรียนรู้ว่าศิลปินชื่อเคนนี่ เก่ง คนนี้คือใคร ยินดีต้อนรับสู่โลกของผมครับ
