“มีช่วงหนึ่งในชีวิตที่ผมรู้สึกว่าต้องเปลี่ยนอะไรบางอย่างในตัวเอง และสิ่งที่เปลี่ยนผมได้คือกิจวัตรเล็กๆ ตอนตีสาม”
ที่มาของเลขสามตัว
หลังจากที่ผมกลับมาจากทริป Route 1 และได้รับสมุดสเกตช์เล่มหนาจากเพื่อนชาวเกาหลี ผมรู้สึกว่าผมอยากใช้สมุดเล่มนั้นทำอะไรที่มีวินัย ในช่วงเวลานั้นผมกำลังอยากปรับปรุงนิสัยของตัวเองด้วย ผมรู้ตัวว่าเป็นคนที่คิดเยอะเกินไป รู้สึกค้างคาในใจบ่อยเกินไป และต้องการวิธีที่จะ ‘เททิ้ง’ ความรู้สึกเหล่านั้นออกไปในตอนเช้าของแต่ละวัน เพื่อเริ่มต้นวันใหม่ด้วยมุมมองที่เป็นบวก
ผมเลยตั้งกฎให้ตัวเองอย่างหนึ่งครับ นั่นคือการตื่นนอนเวลาตีสาม สามสิบสาม นาทีของทุกวัน เลือกเวลานี้เพราะผมรู้สึกว่ามันเป็นเวลาที่โลกยังเงียบอยู่ ไม่มีเสียงรถ ไม่มีเสียงคน ไม่มีแม้แต่เสียงไก่ขัน เป็นเวลาที่เหมาะกับการอยู่กับตัวเองที่สุด และตัวเลขสามสามสามก็จำง่ายดีด้วย
พอตื่นขึ้นมาแล้ว ผมจะทำสิ่งเดียวกันทุกวันคือต้มกาแฟสักถ้วย แล้วนั่งวาดรูปเกี่ยวกับกาแฟและกิจวัตรการดื่มกาแฟยามเช้าในสมุดสเกตช์เล่มที่เพื่อนชาวเกาหลีให้ วันละ 1 ภาพ ไม่ขาดไม่เกิน โครงการนี้ผมตั้งชื่อว่า ‘333 Coffee Paint’ ครับ
365 ภาพจากกาแฟ 365 ถ้วย
ฟังดูเหมือนง่ายนะครับ ตื่นมาวาดรูปวันละหนึ่งภาพ แต่พอทำจริงแล้วไม่ง่ายเลย มีวันที่ฝนตก มีวันที่ผมป่วย มีวันที่ผมนอนดึกเพราะงานและไม่อยากตื่น มีวันที่ผมรู้สึกว่าความคิดสร้างสรรค์ของผมหมดแล้ว วาดถ้วยกาแฟซ้ำๆ ไปทำไม แต่ผมก็บังคับตัวเองให้ทำต่อ เพราะผมรู้ว่าวินัยไม่ได้เกิดจากวันที่เราอารมณ์ดี แต่เกิดจากวันที่เราอยากเลิก แล้วไม่เลิก
รูปแต่ละวันไม่เหมือนกันเลยนะครับ บางวันเป็นภาพกาแฟในถ้วยเซรามิก บางวันเป็นภาพกาแฟที่หก บางวันเป็นภาพมือที่กำลังกำถ้วย บางวันเป็นภาพความคิดที่ลอยขึ้นมาจากไอกาแฟ ผมวาดทุกอย่างที่เข้ามาในหัวในตีสามสามสามของเช้านั้นลงไปตรงๆ โดยไม่เซนเซอร์ สมุดเล่มนั้นจึงเหมือนบันทึกอารมณ์ของผมในแต่ละวัน มากกว่าจะเป็นแค่ผลงานศิลปะ
หนึ่งปีผ่านไป ผมก็ได้ครบ 365 ภาพครับ ผมจำวันที่ผมวาดภาพที่ 365 ได้ดี มันเป็นเช้าวันธรรมดาวันหนึ่ง ผมปิดสมุดเล่มนั้นและนั่งเงียบๆ กับกาแฟถ้วยสุดท้ายของโครงการ ความรู้สึกตอนนั้นไม่ใช่ความภูมิใจหรือดีใจหรอก มันเป็นความรู้สึกสงบอย่างประหลาด เหมือนมีน้ำหนักบางอย่างที่หล่นจากบ่าของผมไปเงียบๆ
เซอร์ไพรส์ที่เปลี่ยนสมุดเล่มเดียวเป็นนิทรรศการ
ประมาณช่วงที่โครงการใกล้จบ เพื่อนชาวเกาหลีคนเดิมก็มาเซอร์ไพรส์ที่บ้านของผม เขาบอกว่าแค่อยากมาเยี่ยม แต่จริงๆ แล้วเขาอยากมาดูว่าสมุดที่เขาให้ผมไปในวันนั้น ผมใช้มันทำอะไร ผมเลยเปิดสมุดให้เขาดูทั้งเล่ม หน้าต่อหน้า 365 ภาพที่ผมวาดมาตลอดหนึ่งปี เขาเงียบไปพักใหญ่ แล้วบอกว่าต้องเอาผลงานชุดนี้ไปจัดแสดงที่เกาหลีให้ได้
และเขาก็ทำจริงครับ ผลงานชุด 333 Coffee Paint ของผมได้ไปจัดแสดงที่แกลเลอรีในเกาหลีใต้ กลายเป็นงานที่คนเกาหลีพูดถึงกันอยู่พักหนึ่ง ผมยังจำความรู้สึกของการได้เห็นภาพกาแฟตีสามของตัวเองแขวนอยู่บนผนังแกลเลอรีต่างประเทศไม่ลืม มันเป็นความรู้สึกเหนือจริงมากสำหรับคนที่วาดรูปในห้องเงียบๆ ของบ้านตัวเอง
สิ่งที่ 333 Coffee Paint สอนผมคือพลังของ ‘การทำสิ่งเล็กๆ อย่างสม่ำเสมอ’ 365 ภาพนั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่เพราะภาพใดภาพหนึ่ง แต่ยิ่งใหญ่เพราะมันพิสูจน์ว่าผมตื่นตีสามสามสามได้ทุกวันโดยไม่ขาดตลอดหนึ่งปี มันพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าผมเป็นคนที่รักษาคำพูดกับตัวเองได้ และสำหรับศิลปินคนหนึ่ง ไม่มีของขวัญใดที่มีค่ามากกว่าความเชื่อมั่นในตัวเองแบบนี้อีกแล้วครับ
