พิชัย เมืองเล็กแต่ใหญ่ที่ตกสำรวจ : หนังสือเล่มแรกของผม

ผมเป็นคนพิชัยโดยกำเนิดครับ เกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ และตอนนี้ก็กลับมาปักหลักทำงานศิลปะที่นี่หลังจากเคยเดินทางไปมาหลายที่ในโลก ผมรู้จักเมืองนี้ดีในระดับที่ว่าเวลาใครถามเส้นทางในเมือง ผมตอบได้โดยไม่ต้องเปิดแผนที่ รู้จักร้านไหนเด็ดที่สุด รู้จักว่าวัดไหนเงียบในช่วงบ่าย รู้จักว่าตลาดไหนควรไปตอนเช้ามืด สิ่งเหล่านี้คือความรู้ที่ฝังอยู่ในตัวคนพื้นที่ที่ไม่มีในหนังสือเล่มไหนเลย
อ่านเพิ่มเติม

จาก Bloggang ถึง Kenny-Keng.com : ร่องรอยของผมบนโลกออนไลน์

ก่อนที่โลกออนไลน์จะมาถึง เวลาผมจะแนะนำผลงานศิลปะให้ใครดูสักคน ผมต้องเชิญเขามาที่บ้าน หรือไม่ก็ต้องพกอัลบั้มรูปติดตัวไปตลอดเวลา ซึ่งเป็นเรื่องลำบากมาก นึกภาพศิลปินคนหนึ่งที่แบกอัลบั้มรูปหนักๆ ไปเจอเพื่อนที่ร้านกาแฟ แล้วค่อยๆ เปิดให้ดูทีละหน้าดูสิครับ มันไม่ใช่วิธีที่มีประสิทธิภาพเลย
อ่านเพิ่มเติม

333 Coffee Paint : ตื่นตีสาม สามสิบสาม เพื่อวาดรูปกาแฟ 333 วัน

หลังจากที่ผมกลับมาจากทริป Route 1 และได้รับสมุดสเกตช์เล่มหนาจากเพื่อนชาวเกาหลี ผมรู้สึกว่าผมอยากใช้สมุดเล่มนั้นทำอะไรที่มีวินัย ในช่วงเวลานั้นผมกำลังอยากปรับปรุงนิสัยของตัวเองด้วย ผมรู้ตัวว่าเป็นคนที่คิดเยอะเกินไป รู้สึกค้างคาในใจบ่อยเกินไป และต้องการวิธีที่จะ 'เททิ้ง' ความรู้สึกเหล่านั้นออกไปในตอนเช้าของแต่ละวัน เพื่อเริ่มต้นวันใหม่ด้วยมุมมองที่เป็นบวก
อ่านเพิ่มเติม

เมื่อแบ็คแพ็คเกอร์กลายเป็นสมุดสเกตช์

ในช่วง 15 ปีที่ผมเป็นครูสอนศิลปะอยู่ที่พิษณุโลก ผมสอนเฉพาะวันเสาร์และวันอาทิตย์ครับ นั่นแปลว่าผมยังมีเวลาว่างเป็นช่วงๆ ที่สามารถหาคนมาสอนแทนได้ ผมก็จะจัดกระเป๋าแบ็คแพ็คและออกเดินทางสัก 2-3 สัปดาห์ไปยังประเทศต่างๆ ในแถบเอเชีย ลาว เวียดนาม กัมพูชา พม่า เกาหลี ญี่ปุ่น ผมเคยไปมาหลายที่ โดยไม่เคยคิดว่าการเดินทางจะเป็นแค่การพักผ่อน แต่คิดว่ามันคือห้องเรียนเคลื่อนที่ของผม
อ่านเพิ่มเติม

15 ปีบนเส้นทางครูสอนศิลปะ : บทเรียนที่ผมได้รับจากเด็กๆ

หลังจากที่ผมหยุดทำธุรกิจโรงงานเฟอร์นิเจอร์ของครอบครัว ชีวิตผมก็เข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านที่ไม่รู้ทิศทาง ในช่วงเวลานั้นเองที่รุ่นพี่ที่เคยทำงานตกแต่งภายในด้วยกันมาชวนให้ไปช่วยสอนศิลปะที่โรงเรียนของเขา เพราะทางโรงเรียนขาดแคลนครูพอดี ผมรับปากไปก่อน บอกตรงๆ ว่าแค่ไปช่วยชั่วคราว เพราะมีงานอื่นรออยู่ แต่ชีวิตก็แปลกดีนะครับ คำว่า 'ชั่วคราว' ของผมในวันนั้น กลายเป็น 15 ปีเต็มๆ
อ่านเพิ่มเติม

จากกระดานดำถึงขายหัวเราะ : วันที่ศิลปะเข้ามาในชีวิตผม

ครูคนแรกของผมคือครูที่วาดการ์ตูนบนกระดานดำ ศิลปะเข้ามาในชีวิตผมตั้งแต่ตอนเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ครับ สิ่งที่ผมจำได้แม่นยำที่สุดคือภาพของครูที่กำลังวาดการ์ตูนให้ดูบนกระดานดำ ผมนั่งมองด้วยความรู้สึกทึ่งอย่างบอกไม่ถูกว่าทำไมมือของครูถึงสามารถสร้างตัวละครที่มีชีวิตขึ้นมาจากเส้นง่ายๆ ได้ขนาดนั้น มันเหมือนเวทมนตร์ที่ผมอยากทำให้ได้บ้าง
อ่านเพิ่มเติม
วิทยา ศรีม่วง

ผู้เขียน, ศิลปินอิสระ, ผู้รักศิลปะคนหนึ่ง

“ในงานศิลปะ”
ความคิดตั้งแต่ขั้นตอนเริ่มต้น ระหว่าง และเสร็จสิ้น ล้วนก่อให้เกิดความคิด และสะท้อนความรู้สึก ดังที่ผมได้เรียบเรียงมาเขียนไว้ในบทความเหล่านี้

Categories