Blog
No Sidebar.

ประโยคที่ว่า 'ภาพหนึ่งภาพคือหนังสือหนึ่งเล่ม' เป็นประโยคที่ผมพูดกับตัวเองบ่อยๆ เวลานั่งทำงาน และมันเป็นประโยคที่สรุปปรัชญาการทำงานของผมได้ดีที่สุด ความหมายของประโยคนี้คือการที่ภาพวาดหนึ่งภาพสามารถบรรจุเรื่องราวได้ไม่สิ้นสุด สามารถบอกเล่าความทรงจำทั้งชีวิต สามารถทำให้คนดูยิ้มหรือร้องไห้ได้ โดยไม่ต้องอ่านข้อความใดๆ เลย

ก่อนหน้านี้ผมเป็นคนที่ทำงานศิลปะและเขียนหนังสือมาเรื่อยๆ แบบไม่เคยหยุด ผมมีหนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับพิชัย หนังสือเล่มที่สองชื่อ 'The Painter' เป็นเรื่องราวของจิตรกรนักเขียนกับแม่ที่ป่วยเป็นมะเร็ง ผมมีโครงการใหม่ๆ รออยู่ในคิวเสมอ ชีวิตผมเดินไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องและผมก็คิดว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอด

ผมเป็นคนพิชัยโดยกำเนิดครับ เกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ และตอนนี้ก็กลับมาปักหลักทำงานศิลปะที่นี่หลังจากเคยเดินทางไปมาหลายที่ในโลก ผมรู้จักเมืองนี้ดีในระดับที่ว่าเวลาใครถามเส้นทางในเมือง ผมตอบได้โดยไม่ต้องเปิดแผนที่ รู้จักร้านไหนเด็ดที่สุด รู้จักว่าวัดไหนเงียบในช่วงบ่าย รู้จักว่าตลาดไหนควรไปตอนเช้ามืด สิ่งเหล่านี้คือความรู้ที่ฝังอยู่ในตัวคนพื้นที่ที่ไม่มีในหนังสือเล่มไหนเลย

ก่อนที่โลกออนไลน์จะมาถึง เวลาผมจะแนะนำผลงานศิลปะให้ใครดูสักคน ผมต้องเชิญเขามาที่บ้าน หรือไม่ก็ต้องพกอัลบั้มรูปติดตัวไปตลอดเวลา ซึ่งเป็นเรื่องลำบากมาก นึกภาพศิลปินคนหนึ่งที่แบกอัลบั้มรูปหนักๆ ไปเจอเพื่อนที่ร้านกาแฟ แล้วค่อยๆ เปิดให้ดูทีละหน้าดูสิครับ มันไม่ใช่วิธีที่มีประสิทธิภาพเลย

หลังจากที่ผมกลับมาจากทริป Route 1 และได้รับสมุดสเกตช์เล่มหนาจากเพื่อนชาวเกาหลี ผมรู้สึกว่าผมอยากใช้สมุดเล่มนั้นทำอะไรที่มีวินัย ในช่วงเวลานั้นผมกำลังอยากปรับปรุงนิสัยของตัวเองด้วย ผมรู้ตัวว่าเป็นคนที่คิดเยอะเกินไป รู้สึกค้างคาในใจบ่อยเกินไป และต้องการวิธีที่จะ 'เททิ้ง' ความรู้สึกเหล่านั้นออกไปในตอนเช้าของแต่ละวัน เพื่อเริ่มต้นวันใหม่ด้วยมุมมองที่เป็นบวก

ในช่วง 15 ปีที่ผมเป็นครูสอนศิลปะอยู่ที่พิษณุโลก ผมสอนเฉพาะวันเสาร์และวันอาทิตย์ครับ นั่นแปลว่าผมยังมีเวลาว่างเป็นช่วงๆ ที่สามารถหาคนมาสอนแทนได้ ผมก็จะจัดกระเป๋าแบ็คแพ็คและออกเดินทางสัก 2-3 สัปดาห์ไปยังประเทศต่างๆ ในแถบเอเชีย ลาว เวียดนาม กัมพูชา พม่า เกาหลี ญี่ปุ่น ผมเคยไปมาหลายที่ โดยไม่เคยคิดว่าการเดินทางจะเป็นแค่การพักผ่อน แต่คิดว่ามันคือห้องเรียนเคลื่อนที่ของผม